ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡುವ ಸುನಯನಾ – 3

ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಷ್ಟೂ ಸುನಯನ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡ ಹತ್ತಿದಳು….

***************************
“ಬನ್ನಿ ಒಳಗೆ” ….ಮನೆಯ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಎರಡೂ ಬದಿಗೆ ಕೈ ಆನಿಸಿ ನಿಂತ ಸುನಯನ. ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣು, ದುಂಡುಮುಖ, ಅರೆಬಿರಿದ ತುಟಿ, ತಿದ್ದಿದ ಹುಬ್ಬು, ಹಣೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಮೋಹಕ ಮುಂಗುರುಳು, ಸ್ನಿಗ್ಧನಗು… ಮತ್ತದೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಳಶವಿಟ್ಟಂತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗುಳಿಬಿದ್ದ ಕೆನ್ನೆ….ಸುನಯನಳನ್ನು ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುದೀಪ ಸ್ತಭ್ದನಾದ…

“ಏನು ಹಾಗೆ ನೋಡ್ತಿದೀರಾ? ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಬೇಡ. ಬನ್ನಿ ಒಳಗೆ”…..

ಸುದೀಪನ ಮೈ ತುಂಬ ವಿದ್ಯುದ್ಸಂಚಾರ. ನಾನು ಇಂಥ ಚೆಲುವೆಯ ಜೊತೆ ಒಂದೇ ಕೊಡೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದದ್ದಾ? ಆಗ ಮುಖನೋಡಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದರೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಭುಜಕ್ಕೆ ಭುಜ ತಾಕಿದಾಗ ವಿಚಿತ್ರ ಖುಶಿಯೆನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ.

“ಮನೆಯವರದ್ದೆಲ್ಲ ಊಟ ಆಯ್ತು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದ್ದೆ ಬಾಕಿ” ಅಂತಂದ ಸುನಯನ ಬಾಳೆ ಎಲೆ, ಮಣೆ, ನೀರಿನ ಲೊಟವನ್ನಿಟ್ಟು ಸುದೀಪನನ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆದಳು.

“ನಿಮ್ಮದು…..” ಅಂತ ಕೇಳಿದ ಸುದೀಪ.
“ನಾನೂ ಊಟ ಮಾಡ್ತೇನೆ. ನಿಮಗೆ ಮೊದ್ಲು ಬಡಿಸಿ..”
“ನಮ್ಮ ಮಗಳು ಬಡಿಸ್ತಾಳೆ. ಸಂಕೋಚ ಬೇಡ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಅಡುಗೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ…” ಆಕೆಯ ತಾಯಿ ಉಪಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು….
“ನನಗೆ ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಬೇಕಿದ್ರೆ ನಾನೇ ಕೇಳ್ತೀನಿ..ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನ ಕರೆದು ಊಟ ಹಾಕಿಸ್ತಿದೀರಿ. ತುಂಬ ಉಪಕಾರ ಆಯ್ತು” …ಸುದೀಪ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗನ ಪೋಸು ಕೊಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದ…

” ನೀವು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದೀರಾ?” ಆಕೆಯ ತಂದೆಯ ಆಗಮನ…

“ಏನಪ್ಪಾ, ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀಯಾ ಅಂತ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದು. ನಿನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ ಏನೋ ಭಾರಿ ಕನಸು ಕಾಣ್ತಾ ಇರೋ ಹಾಗಿದೆಯಲ್ಲಾ! ”
ಹಹ್ಹಹ್ಹ…. ಯಾರೋ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಂತಾಗಿ ಸುದೀಪ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದ. ಅರೇ, ‘ಇದ್ಯಾರೋ ಹಿರಿಯರು, ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆಂದು’ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಸುದೀಪನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಪಿಳಿ-ಪಿಳಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೃಷ್ಟಿ ಕಾಣಿಸಿದಳು, ಹೌದು, ಥೇಟ ಸುನಯನನಳ ಕಂಗಳೇ!!! ಆ ಮುದ್ದು ಮರಿಯ ಸುಂದರ ಸಮ್ಮೋಹಕ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುದೀಪನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೀಲಿಕೇರಿಯ ನೆನಪಿನಂಗಳಕ್ಕೆ ಜಾರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು.
“ಇವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಗೇ ಅಪ್ಪಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕನಸು ಕಾಣೋದು ಜಾಸ್ತಿ” ಯಾಮಿನಿಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಆ ಹಿರಿಯರು ಅವಳ ತಂದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಗಿ ‘ನಮಸ್ಕಾರ’ ಹೇಳಿದ.

“ಬಾರಪ್ಪಾ, ನಿಧಾನಕ್ಕೇ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಮಾತಾದಡೋಣ. ಪಾಪ, ಆಗಲಿಂದ ಸುಮ್ನೇ ನಿಂತೇ ಇದೀಯಲ್ಲಾ” ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಕರೆದವರನ್ನಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಒಳಗಿನ ಸೋಫಾ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ. ‘ಯಾಮಿನಿಗೇ ಮದುವೆ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮಗಳಿದ್ದಾಳೆ’ ಎನ್ನುವ ಗೊಂದಲ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುವ ಸುನಯನಳ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಮೂಕನಂತಿದ್ದ . ‘ಪಾಪ, ಬಹಳ ಸಂಕೋಚದ ಹುಡುಗ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ ರಾಯರು “ನಮ್ಮ ಯಾಮಿನಿ ನಿನ್ನ ವಿಷಯ ಬಹಳ ಹೇಳ್ತಿರ್ತಾಳೆ. ಯಾವೂರು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಏನು ಮಾಡ್ತಾರೆ?” ಎಂದು ಲೋಕಾಭಿರಾಮ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಅಪ್ಯಾಯತೆಯಿಂದ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ ಸುದೀಪ “ಮಂಗಳೂರು ಹತ್ತಿರ ನಮ್ಮೂರು. ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ, ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ರು. ಅಮ್ಮ ಒಬ್ರೇ, ಊರಲ್ಲೆ ಇದಾರೆ” ಎಂದು ಪರಿಚಯ ಹೇಳಿಕೊಂಡ.

ಆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಯಾಮಿನಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಳು.

`ಬಾ ಪುಟ್ಟಿ…’ಸೃಷ್ಟಿಯೆಡೆಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿ ಕರೆದ `ಇವನನ್ನು ನಂಬಬಹುದೇ…?’ ಎಂದು ತನ್ನ ಬಟ್ಟಲು ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ತುಳುಕಿಸುತ್ತಾ ಸುದೀಪನನ್ನೇ ನಿರುಕಿಸಿದಳು ಸೃಷ್ಟಿ
ಸುನಯನಳಿಗೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇದೇ ಸಂದೇಹ ಇತ್ತಾ? ಒಂದುಕ್ಷಣ ಅವನ ಮನದಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹ ಕಾಡಿತು `ಪುಟ್ಟೀ…ಅಂಕಲ್ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರಮ್ಮಾ…ಹೋಗು ..’
ಮಗಳನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಯಾಮಿನಿ.`ಹೋಗು ಪುಟ್ಟಮ್ಮಾ..’ಯಾಮಿನಿಯ ತಂದೆಯೂ ದನಿಗೂಡಿಸಿದರು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮನದಲ್ಲಿನ್ನೂ ಸುದೀಪನ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬಂದತಿಲ್ಲಾ…
ಅವನನ್ನೇ ನೆಟ್ಟದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಯಾಮಿನಿಯ ತಂದೆ ಅಂದಿನ ಪೇಪರ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ `ಇಲ್ಲೇ ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗೀ…ಇಷ್ಟೊತ್ತಾಗಿದೆ ಇನ್ನು ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನು ಮಾಡ್ಕೋತೀರಾ…’ಅಂದರು
`ಪುಟ್ಟಿ ನೀನು ಅಂಕಲ್ ಹತ್ರ ಹೋಗ್ತೀಯಾ.. ಜಾಣೆ… ಬಂಗಾರಿ… ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತೆ..’ಯಾಮಿನಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಬರಿದೇ ತಲೆ ಆಡಿಸಿ ನಕಾರ ಸೂಚಿಸಿದಳು
`ಅಂಕಲ್ ನಿನ್ನ ಹೊರಗಡೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರೆ’ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟಳು ಯಾಮಿನೀ.`ನಿಂಗೆ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹೂವು,ಕಾರು,ಅಂಗಡಿ ಎಲ್ಲಾ ತೋರುಸ್ತಾರೆ…’
ಈ ಬಾರಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಹೊರಗಿನ ಬಣ್ಣದ ಜಗತ್ತಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೇ ಹೋದಳು! ನಸು ನಗುತ್ತಾ ಸುದೀಪನ ಚಾಚಿದ ತೋಳುಗಳೊಳಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಳು.

`ಇದೇನೋ ಮಗು… ಆದರೆ ದೊಡ್ಡವರಿಗೂ ಹೊರಗಿನ ಬಣ್ಣದ ಜಗತ್ತಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ತಪ್ಸಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವೇನೋ…’ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೋಳಲ್ಲಿ
ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಯೋಚಿಸಿದ ಸುದೀಪ. ಫಾರಿನ್ ಹುಡುಗ ನಾನು ತೋರಿಸಲಾಗದ ಹೊರಗಿನ ಬಣ್ಣದ ಜಗತ್ತನ್ನು ತೋರಿಸುವನೆಂದು ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿ ನಡೆದಳೇ ಸುನಯನಾ?
ಈಗ ಯಾಮಿನೀ`ನಿಂಗೆ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹೂವು,ಕಾರು,ಅಂಗಡಿ ಎಲ್ಲಾ ತೋರುಸ್ತಾರೆ’ ಎಂದು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಸುನಯನಳ ಅಪ್ಪ
ನನ್ನ ಸುನೀ ಗೂ ಪುಸಲಾಯಿಸಿ ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರೇ?

ಯಾಮಿನಿಯ ದನಿಗೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತ ಸುದೀಪ.

`ತುಂಬಾ ದೂರ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ ಬೇಡೀ…ಅವಳ ಊಟದ ಟೈಂ ಆಯಿತು… ಹತ್ತೇ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಅಡುಗೆ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ ಬೇಗ ಬಂದ್ಬಿಡಿ..’ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ನಡೆದಳು. ಯಾಮಿನಿ. ಯಾಮಿನಿಯ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಳದ ಹತ್ತೆಂಟು ಕುಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹೂಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು `ನೋಡು ಪುಟ್ಟೀ…ಕೆಂಪುಹೂ.. ಹಳದಿ ಹೂ..
ಇಲ್ ನೋಡೂ..ಎಷ್ಟ್ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ’ ಹೂಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣು ಅರಳಿಸಿ ನಕ್ಕಳು ಸೃಷ್ಟಿ.

“ಪ್ಯಾರೀ ಹೇ ಪೂಲೋಂಕಿ ಪಂಖುರಿಯಾ…
ಪರ್ ತೇರೀ ಫಲಕೋಂಸಿ ಪ್ಯಾರೀ ಕಹಾ…
ಸುನಯ್ ನಾ…”

ಯೇಸು ದಾಸ್ ಸುದೀಪನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಣುಗುಣಿಸಿದ…

ಯಾಮಿನಿ, ಯಾಮಿನಿ..ಹೇಳೆ ಯಾರು ನೀ? – 2

 ಕತೆಗಾರರು:- sritri, ಶ್ರೀನಿಧಿ.ಡಿ.ಎಸ್ , ಸುನಾಥ, ಮನಸ್ವಿನಿಜಗಲಿ ಭಾಗವತ, ಸುಶ್ರುತ ದೊಡ್ಡೇರಿ, shiv, ಜ್ಯೋತಿ, ಮಾಲಾ, ಶ್ರೀ, poornima

 ———————————————————————–

ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸಾಗುವಾಗ ಏನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವನು ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಗುಂಡಿ ನೋಡದೆ ಇನ್ನೇನು ಆಯ ತಪ್ಪಿ ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದ.ಎದುರು ಅಂಗಡಿಯ ಶೆಟ್ಟಿ
ಹೋ…ಹುಷಾರು ಮಾರಾಯ…ಏನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಯೋಚನೆ…?ಅಂತ ಕೂಗಿದಾಗ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬರಿದೇ ನಕ್ಕು ತಲೆ ಆಡಿಸಿದ ಸುದೀಪ.
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿಗಳಲ್ಲದೇ ಹೂವ ಇರುತ್ತಾ ಗುರೂ…’ಎಂದು ಅಂಗಡಿ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಸಿಗರೇಟು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಡ್ಡೆಯೊಬ್ಬ ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಾಗ –
ಜೀವನಕ್ಕೂ,ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳಿಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಾಮ್ಯತೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲಾ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿ ಒಂಚೂರು ನಗು ಬಂತು

ಶೆಟ್ಟಿ ತನ್ನ ಲಡಕಾಸಿ ರೇಡಿಯೋ ಟ್ಯೂನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವನು ಕೊನೆಗೊಂದು ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗೆ ರೇಡಿಯೋ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಜೋರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಬೈಯಲಾರಂಭಿಸಿದ.
ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಶೆಟ್ಟಿಯ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿನ ಯೇಸುದಾಸನ ಧ್ವನಿ ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ತೇಲಿ ಬಂತು `ಸುನಯ್ ನಾ…ಸುನಯ್ ನಾ…’

ಸುನಯನಳ ನೆನಪು ಜಗ್ಗಿ ಕಾಡಿತು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಕಾಫಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಟಿ.ವಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೂತ.ಭಾರತ ತಂಡ ವಿಶ್ವ ಕಪ್ ಸೋತಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಎಂಬ ಚರ್ಚೆ`ಸೋತಾಯಿತು…ಈಗ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದರೆ ಕಪ್ಪು ಬಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ…’ಅಂತ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಚಾನಲ್ ಬದಲಿಸಿದ. ಯಾವುದೋ ಕೆಟ್ಟ ಸಿನಿಮಾ ಹಾಡು ಇವರುಗಳಿಗೆ ಅಭಿರುಚಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಚಾನಲ್ ಗಳ ಬದಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅನುರಾಧ ಪಟೇಲ್ ಕಂಡಳು.
ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಜಾಹಿರಾತು! ಸೀತಾಬಾಯಿಯ ಮೆಚ್ಚಿನದ್ದು ಚಿತ್ರಮಂಜರಿಯ ನಡುವೆ ಅನುರಾಧಳನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ `ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೇಶ್ಮೆ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹಚ್ಕೋತಾ ಇದಾಳೆ ನೋಡೋ…’ ಅಂತ ಪ್ರತಿಸಾರಿ
ಶೃಂಗಾರ್ ಕಾಡಿಗೆಯ ಆ ಜಾಹಿರಾತು ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಅಂತ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನೆಯ ಕಪ್ಪು -ಬಿಳುಪು ಟಿ.ವಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಈ ಕಲರ್ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅನುರಾಧ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು `ನೀನ್ಯಾರದಾದ್ರೂ ಮನೆಯ ಕಲರ್ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ನ ನೋಡಿದರೆ ಅವಳ ಸೀರೆ ಬಣ್ಣ ಯಾವುದೂ ಅಂತ ತಿಳಿದು ಹೇಳೋ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಅವನ ಹತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಜೋರು ಮಾಡಿದ ಅನುರಾಧ ಪಟೇಲ್ ತನ್ಮಯಳಾಗಿ ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಾಡಿಗೆ ಬಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು `ನಯನ ಸುನಯನ ತಾವರೆ ಎಸಳು… ಶೃಂಗಾರ್ ಕಾಡಿಗೆಯಿಂದ ತೀಡಿ ತೀಡಿ…’

ಮತ್ತೆ ಸುನಯನಳ ನೆನಪು….
ತಾವರೆ ಎಸಳಿನಂತಾ ಕಣ್ಣು ಹೊಂದಿದ್ದ,ಕಾಡಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ,ಸೀರೆ ಉಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುನಯನ ಕೂಡಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಳಾ?
ಸುನಯನಳನ್ನು ಸೊಸೆ ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳಲು ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಾ?ಅಥವಾ ಕನ್ನಿಕಾಳಲ್ಲದೇ ಇನ್ಯಾರೂ ನನ್ನ ಸೊಸೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲಾ ಅಂತ ಹಟ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರಾ? ತಲೆ ಕೊಡವಿಕೊಂಡ.

ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಸುನಯನ ನನ್ನವಳಾಗುವುದು ವಿಧಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ… ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ.

ಸುದೀಪನನ್ನು ಕಾಡಲು ತಮಾಶಿಗೆಂದು`ಐಯ್ಯಾಮ್ ಎಂಗೇಜ್ಡ್ ‘ಅಂತ ಯಾವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುನಯನ ಹೇಳಿದ್ದಳೋ ಅಸ್ತು ದೇವತೆಗಳು `ಅಸ್ತು ಅಸ್ತು’ ಅಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಸುನಯನಳ ಜತೆ ನೀಲಿಕೇರಿಯ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ನೋಡುತ್ತ, ಅದೂ ಇದೂ ಹರಟುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಘಳಿಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು…
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವಳೇನೋ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅನಿಸಿತು ಸುದೀಪನಿಗೆ. ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ, ‘ಏನಾದ್ರೂ ಹೇಳೋದಿತ್ತಾ?’ ‘ಇಲ್ವಲ್ಲಾ’ ಅಂತ ಜಲಪಾತದಂತೆ ನಕ್ಕಳು ಸುನಯನ. ಮತ್ತೆ ತನಗೆ ಯಾಕೆ ಹಾಗನಿಸಿತೋ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ದಿಬ್ಬದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಅದೇನೋ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಬೆಳೆದಿದೆಯೆಂದು ಆತನಿಗನಿಸಿತು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಆಕೆಗೆ ‘ಐ ಲವ್ ಯು’ ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲವೆನಿಸಿತು. ಸುದೀಪನ ಮನಸಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಕನಸುಗಳು ದಿಬ್ಬಣ ಹೊರಟಿದ್ದವು…
**********
ಮರುದಿನವೇ ಎಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ತಲೆ ಕೆಳಗಾಗಿತ್ತು. ರಮೇಶ ವಾಪಸ್ ಬಂದಿದ್ದ. ಅವನ ಜತೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಸಂಜೆ ವಾಪಸ್ ಬರುವಾಗ ಸುನಯನಳಿಗೆ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿದೆ, ಹುಡುಗ ಫಾರಿನ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಾರಣ ಬೇಗನೆ ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಮದುವೆಗೆ ದಿನ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಆಗಿತ್ತು.
ಇನ್ನು ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವುದು ಬೇಡವೆನಿಸಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದ. ಆದರೂ ಯಾಕೋ ಮನಶಾಂತಿಯಿಲ್ಲವೆನಿಸಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ದಿನ ರಜಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಮ್ಮನ ಜತೆ ಇದ್ದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನಸು ತಹಬಂದಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ವಾಪಸ್ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಸುದೀಪ.
***********
ಯಾಮಿನಿಯ ಜತೆ ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಡಿಸ್ ಕಷನ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅವಳ ಚೇಂಬರ್ ಗೆ ಫೈಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಸುದೀಪ.
ಅವನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಅವಳ ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆಗುವುದಕ್ಕೂ ತಾಳೆಯಾಯಿತು.
‘ಎಕ್ಸ್ಕ್ಯೂಸ್ ಮಿ, ಒಂದೇ ನಿಮಿಷ’ ಅನ್ನುತ್ತ ಫೋನ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದಳು.
ಫೈಲ್ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಸುದೀಪ ನೀರು ಜಗ್ ನಿಂದ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕುಡಿಯಹೊರಟ.
ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು… ‘ಇಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ಬ್ಯುಸಿ, ಸಿಗಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಕಣೋ…’
‘ಹಾಗೇನೇ ಅಂದ್ಕೋ. ಸತ್ಯ ಇದ್ರೂ ಇರಬಹುದು’
ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕಿಟಿಕಿ ಕಡೆ ನಡೆದಳು… ಬೇಡ-ಬೇಡವೆಂದರೂ ಆಕೆಯ ಮಾತುಗಳು ಸುದೀಪ್ ನ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು…
‘ಎರಡು ಕೈ ಸೇರಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಅಲ್ವಾ?’
‘………………..’
‘ಟ್ರೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ನೂರಾರು ಸ್ಟೇಷನ್ಸ್ ಸಿಗ್ತಾವೆ, ಪ್ರತಿ ಸ್ಟೇಷನ್ ನಲ್ಲೂ ಇಳಿಯಕ್ಕಾಗತ್ತಾ? ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಲ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸ್ಟೇಷನ್ ಚಂದ ಕಂಡ್ರೆ ಅಲ್ಲಿಳೀತೀವಿ, ತಿಂಡಿ ತಿಂದ್ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ಕೋತೀವಿ ಅಲ್ವಾ?’
ಸುದೀಪ ಕೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ, ಅವಳ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತು ತನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿವೆಯೆನಿಸಿತು.
‘………………..’
‘ಹುಚ್ಚ ಕಣೋ ನೀನು, ದೇವದಾಸನ ಕಾಲ ಎಂದೋ ಮುಗೀತು’
‘………………..’
‘ಇಲ್ಲ ಕಣೋ, ಬದುಕಿಗೆ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಒಂದೇ ಇರತ್ತೆ, ನಡುವಲ್ಲಿ ಬರುವವೆಲ್ಲಾ ಕೋಮಾಗಳೇ.. ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಬರೋತನ್ಕ ಬದುಕಿನ ಗಾಡಿ ಸಾಗ್ತಿರತ್ತೆ, ಸಾಗ್ತಿರಬೇಕು…’
‘………………..’
‘ನೋಡು, ನಾನು ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದು ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ, ಆಗದೇ ಇರೋದು ಮನ್ಸಲ್ಲಿಟ್ಕೊಂಡು ಈ ಥರ ತಲೆ ತಿನ್ನೋದಾದ್ರೆ ಇವಾಗ್ಲೇ ನಿಂಗೆ ಗುಡ್ ಬೈ…’
‘………………..’
‘ಇಲ್ಲ. ಯಾವತ್ತೂ ಇಲ್ಲ’
‘………………..’
‘ಸುಮ್ಮನೇ ಅದೇ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸ್ಕೊಂಡು ಕೊರಗ್ಬೇಡ, ವಿ ಆರ್ ನಾಟ್ ಮೇಡ್ ಫಾರ್ ಈಚ್ ಅದರ್, ನಿನ್ನ ಸ್ಟೇಶನ್ ಬೇರೆ ಇದೆ, ಗುಡ್ ಬೈ’
ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಬಂದಳು, ಸುದೀಪ್ ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಳು.
ಸುದೀಪ್ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು… ಎರಡು ಕ್ಷಣ ತೂಕ ಮಾಡಿದ, ಮೂರನೇ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ..
‘ಯಾವುದೋ ಸ್ಟೇಶನ್ ನಮ್ದು ಅನ್ಕೊಂಡು ಇಳಿದು ಬಿಟ್ಟಿರ್ತೀವಲ್ಲ, ನಮ್ದಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ್ಮೇಲೆ ಏನ್ಮಾಡೋದು?’
‘ಇನ್ನೊಂದು ಗಾಡಿ ಬಂದೇ ಬರತ್ತೆ, ಹತ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋದು’ ಅನ್ನುತ್ತ ನಕ್ಕಳು ಯಾಮಿನಿ.
ಆ ನಗೆಯ ಹಿಂದಿನ ಭಾವವನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಸುದೀಪ್ ಗೆ.
‘ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಡಿಸ್ ಕಷನ್ ಮಾಡಿ ಫೈನಲೈಸ್ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ ಬಂದೆ, ಏನ್ಮಾಡೋಣ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.
‘ಏನ್ಮಾಡೋಣ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿದೀರಾ? ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್, ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ… ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಂತ್ರ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳೋಣ್ವಾ?’
‘ಸರಿ, ಹಾಗೇ ಮಾಡೋಣ’ ಅನ್ನುತ್ತ ಎದ್ದು ಬಂದ ಸುದೀಪ.
*************
ಸುದೀಪನ ಏನೇನೋ ಫಿಲಾಸಾಫಿಕಲ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ, ಯಾಮಿನಿಯ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಉತ್ತರಗಳು ತಯಾರಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಲು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂತಸಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಗುರಿಗಳ ಜತೆ ನಡೆಯುವ ಯಾಮಿನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅದೇನೋ ಅಭಿಮಾನ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡಿತು ಸುದೀಪ್ ಗೆ. ತನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಅವಳು ಫ್ರೆಂಡ್, ಗೈಡ್, ಫಿಲಾಸಫರ್- ಎಲ್ಲವೂ ಆದಳು.
ಅದೊಂದು ದಿನ ಸುದೀಪನನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಆಮಂತ್ರಿಸಿದಳು ಯಾಮಿನಿ. ಸಂಜೆ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಅವಳ ಜತೆಗೇ ಹೋದ.
ಬಾಗಿಲು ಬೆಲ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಆಯಾ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಳು. ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ೩-೪ ವರ್ಷದ ಮಗುವೊಂದು ಬಂದು ’ಅಮ್ಮಾ ಯಾರಮ್ಮಾ ಈ ಅಂಕಲ್’ ಅನ್ನುತ್ತ ಬಂದಿತು.
’ಇವ್ರು ಸುದೀಪ ಅಂಕಲ್ ಪುಟ್ಟಾ’ ಅನ್ನುತ್ತ ಮಗುವಿನ ಕೈಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ಯಾಮಿನಿ, ’ ಇವ್ಳು ನನ್ನ ಮಗಳು- ಸೃಷ್ಟಿ’ ಅಂದಳು.
ಸುದೀಪನಿಗೆ ಇದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ’ಅಂದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಿದೆಯಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.
’ಇಲ್ವಲ್ಲಾ..!!’ ಅನ್ನುತ್ತ ನಕ್ಕಳು ಯಾಮಿನಿ…

                      ***

ನೀಲಿ ಕೇರಿಯ ನೀಲಿ ಕಂಗಳ ನೀರೆ – 1

 ಕತೆಗಾರರು:- sritri, ಶ್ರೀನಿಧಿ.ಡಿ.ಎಸ್ , ಸುನಾಥ, ಮನಸ್ವಿನಿಜಗಲಿ ಭಾಗವತ, ಸುಶ್ರುತ ದೊಡ್ಡೇರಿ, shiv, ಜ್ಯೋತಿ,

——————————————————————————————————————————————————————-

     ’ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊಗೆ, ಧೂಳು ಕುಡಿದು ಸಾಕಾಗಿದೆ ಕಣ್ರೊ. ಒಂದು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾದರೂ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದು ಬರುತ್ತೀನಿ’- ಎಂದು ಗೆಳೆಯರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಎರಡನೆಯ ದಿನಕ್ಕೇ ಬೆಂಗಳೂರು ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿತ್ತು.  ’ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗುಣವೇ ಹಾಗೆ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ಮಾಯಾನಗರಿ ಹೊಕ್ಕವರಾರು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಊರನ್ನು ಮೇಲೆ ದೂರುತ್ತಲೇ ಒಳಗೇ ಪ್ರೀತಿಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ’-  ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು, ಅದನ್ನೇ ಜಗತ್ತೆಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಗೆಳೆಯ ಕಿಟ್ಟಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತು ನಿಜವೆನ್ನಿಸಿತು.  

 ಅಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಪೇಪರ್ ಓದಲೂ ಪುರುಸೊತ್ತಾಗದಂತಹ ವೇಗದ ಬದುಕು. ಇಲ್ಲಿ ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳು ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡಂತೆ ಕುಂಟುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೊರಗಾದರೂ ಸುತ್ತಾಡಿಬಂದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕವಿದಿದ್ದ ದುಗುಡ ದೂರಾಗಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡು-

 ’ಅಮ್ಮಾ… ನಾನು ಹಾಗೇ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸುತ್ತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕಾಯಬೇಡಿ’ ಎಂದು ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಇದ್ದ ತಾಯಿಗೆ ಕೇಳುವಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಮೆಟ್ಟಿ ಹೊರನಡೆದ. 

 ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬಂದ ಅವನಿಗೆ ಒತ್ತಾಗಿ ಹರಡಿದ್ದ ಮಾವಿನ ಮರದ ನೆರಳು ಹಿತ ತಂದಿತು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ.

ಯಾಕೆ ಈ ಬಾರಿ ತನಗೆ ಊರು ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿದೆ? ಈ ತಳಮಳಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಸುನಯನ ಕಾರಣಳೇ?  ಸುನಿ, ನೈನಾ, ನಯನ, ನಯ್ನಿ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ’ಸುನಯನ’ ಎಂಬ ಚೆಲುವೆಯ ನೆನಪಾದೊಡನೆ ಅವನೆದೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಹದೊಂದು ಮೋಹನ ರಾಗ ಮೆಲುವಾಗಿ ಮಿಡಿಯತೊಡಗಿತು.

ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಸುದೀಪ ವಿಷಾದದಾಳದಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹೋದ.  ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ಸುನಯನ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವಳು ತನಗೇನಾಗಬೇಕು?

ಅವಳನ್ನು ಮರೆಯಲೆಂದೇ ಇದ್ದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲವೇ?  ಇಲ್ಲಿಯೂ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಬಂದಿರುವ ಅವಳ ನೆನಪು!   ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆಗಳು,ಯಾವುದೋ ನೆನಪುಗಳ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಮಂಕನಂತೆ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದ.  ಮಧ್ಯಾಹ್ನ  ಸಂಜೆಯಾಗಿದ್ದೂ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.  ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದನೋ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ-

  “ಸುದೀಪಾ.. ಸುದೀಪಾ.. ಎಲ್ಲಿದೀಯೋ? ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಿ ಸಾಕಾಯ್ತು. ಬೇಗ ಬಾರೊ” –  ಗಾಬರಿ ತುಂಬಿದ್ದ ದನಿಯೊಂದು ಕೇಳಿಸಿ ಬೆಚ್ಚಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. 

     ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಿಂತಿದ್ದಳು, ಕನ್ನಿಕಾ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ನಾರ್ಣಣ್ಣನ ಮಗಳು. “ಥೋ ಮಾರಾಯಾ , ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹುಡ್ಕೋದು, ಪಾಪ ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಗಾಭರಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ರು. ತಡೀರಿ ನಾನು ಹುಡ್ಕಿ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದೆ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಂತ್ರ ಏನೂ ತಿಂದೂ ಇಲ್ವಂತೆ ನೀನು, ಬೇಗ್ ಬಾ” ಸುದೀಪ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದೆದ್ದು ಅವಳ ಕಡೆ ಹೊರಟ.

     “ಬಂದೆ ತಡ್ಕಳೇ ಕುನ್ನಿಕಾ, ನಮ್ ಅಮ್ಮಂಗಿಂತಾ ನಿಂಗೇ ಹೆದ್ರಿಕೆ” ಅಂದು ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ತಿಂದ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಫಡ್ ಅಂತ ಅವನ ಎದೆಗೆ ಹೊಡೆಯಿತು. “ಕುನ್ನಿಕಾ” ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಇದು ಅಂತಂದು ಓಡಿದಳು ಕನ್ನಿಕಾ ಅಲ್ಲಿಂದ .ಸುದೀಪನಿಗೆ ಅವಳನ್ನ ಹಾಗೆ ಛೇಡಿಸಿಯೇ ಅಭ್ಯಾಸ , ಅವನಿಗಿಂತ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷ ಸಣ್ಣವಳು ಅವಳು.   ಮನೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ಕೆಂಪು. 

     ಸುದೀಪನನ್ನು ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಳೆಸಿದ್ದರು ಸೀತಾಬಾಯಿ. ಸುದೀಪನ ತಂದೆ ತೀರಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷ.ಆತ ಬೆಳೆದು,ಶಿಕ್ಷಣ ಪೂರೈಸಿ, ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರುವವರೆಗೆ ಸೀತಾಬಾಯಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೀತಾಬಾಯಿಗೆ ನೆರವಾಗಿ ನಿಂತವರು ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ನಾರ್ಣಪ್ಪ ಹಾಗು ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ. ಮಗಳು ಕನ್ನಿಕೆಯಂತೂ ಸೀತಾಬಾಯಿಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು.ಅವಳಿಗೂ ಸುದೀಪನಿಗೂ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಒಡನಾಟ. ಕನ್ನಿಕೆಯನ್ನು ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಮನೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕನಸು ಸೀತಾಬಾಯಿಯದು. ಆದರೆ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಕನ್ನಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಇದ್ದದ್ದು ತಂಗಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ.  

     ಕನ್ನಿಕೆ ಚೆಲುವೆ,ಜಾಣೆ. ಅವಳಲ್ಲಿ ಸುದೀಪನೊಂದಿಗಿನ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹ,ಈಗ ಒಲವಾಗಿ ಅರಳಿತ್ತು. ಸುದೀಪನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಕಂಡಿದ್ದಳು,ಅವನಿಗಾಗಿ ಕನಸನ್ನ ಹೆಣೆದಿದ್ದಳು.ದೂರದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಆತ ಬರುವ ಸುದ್ದಿ ಸಿಕ್ಕರಾಯಿತು, ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಿಗ್ಗು ಕನ್ನಿಕೆಗೆ.ಸೀತಾದೇವಿ ಸೊಸೆಯೆಂದು ಕರೆದಾಗ ನಾಚಿ ನೀರಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು.ಎಂದೂ ಸಂಭ್ರಮ,ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿರುವ ಸುದೀಪನ ಮುಖ ಈ ಬಾರಿ ಬಾಡಿ ಹೋಗಿರುವುದ ಕಂಡು ದಿಗಿಲಾಗಿದ್ದಳು .ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಅವನನ್ನ ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಅವಳಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.

ಏಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ಯೊ? ಹುಡ್ಕಿ ಹುಡ್ಕಿ ಸಾಕಾಯ್ತು’ ಅಂತ ಸೀತಾಬಾಯಿ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗುಟ್ಟಿದರು. ಸುದೀಪ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಒಳಮನೆ ಹೊಕ್ಕ.ಮಗ ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿದ್ದು ಸೀತಾಬಾಯಿಗೆ ದಿಗಿಲು ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು.

                                                               ******************************
     ನೀಲಿಕೇರಿ ಹೊನ್ನಾವರದಿಂದ ೨೫ ಕಿ.ಮಿ. ರಾತ್ರಿ ೮ ಗಂಟೆಗೆ ಕೊನೆಯ ಟೆಂಪೋ. ಸ್ನೇಹಿತನ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಸುದೀಪ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡದೆ ಕೊನೆಯ ಟೆಂಪೋದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನ ದುರದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅವತ್ತು ಜಡಿಮಳೆ.

     ನೀಲಿಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ಸುದೀಪ ಇಳಿದಾಗ ರಾತ್ರಿ ೯ ಗಂಟೆ. ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಉತ್ತರಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಸುದೀಪನಿಗೆ ದಿಕ್ಕುತೋಚದಾಗಿತ್ತು. ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳದೆ ಹೊರಟಿದ್ದ. ಹೊರಗೆ ಕಾರ್ಗತ್ತಲು, ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಥಿಯಾದ ಜಡಿಮಳೆ….ಈಗೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು?…

“ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗವ್ವು?” ಹಿಂದುಗಡೆಯಿಂದ ಹುಡುಗಿಯ ಧ್ವನಿ.
“ಗಣಪ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ನಾನು ಇದೇ ಮೊದ್ಲ ಬಾರಿ ಬರ್ತಾ ಇರೋದು. ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಂಗ್ಳೂರಿಂದ ಬಂದಿದೀನಿ”
“ಓಹ್. ಮತ್ತೆ ಈಗ ಏನು ಮಾಡ್ತೀರಾ? ನೀವು ಬರೋದು ಅವ್ರಿಗೆ ಗೊತ್ತ? ಅವ್ರು ಬರ್ತಾರಾ?”
“ಇಲ್ಲ. ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಫೋನು ಹೋಗ್ತಿಲ್ಲ”.
“ಹಾಗಾದ್ರೆ, ನಮ್ಮನೆಲಿ ಉಳ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಬನ್ನಿ”
“ನಿಮ್ಮನೇಲಿ…….” ಸುದೀಪ ಉಗುಳು ನುಂಗಿದ.
“ಆಡ್ಡಿಲ್ಲ. ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವ್ರ ಮನೆಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೆನೆ”

     ಸುದೀಪನಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದು ಎರಡೇ ಆಯ್ಕೆ. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ಥರಗುಡುವುದು, ಇಲ್ಲಾ ಅಪರಿಚಿತರ ಮನೆಯಲ್ಲುಳಿಯುವುದು.
“ಆಯ್ತು.” ಅರೆಮನಸ್ಸಿನ ಉತ್ತರ.ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿತ್ತು.
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊಡೆ ಬಿಡಿಸಿದವಳೆ “ಬನ್ನಿ” ಅಂತ ಕರೆದಳು. ಕೊಡೆ ತಾರದೆ ತೋಯ್ದು ತೊಪ್ಪೆಯಾಗಿದ್ದ ಸುದೀಪ, ಮೊದಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಿದರೂ, ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಸುದೀಪನಲ್ಲಿ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವ..ಕಾರ್ಗತ್ತಲು. ಜೊತೆಯಲ್ಲೊಬ್ಬಳು ಅಪರಿಚಿತ ಹುಡುಗಿ..ಅದೂ ಒಂದೇ ಕೊಡೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ…
ಏನು ಮಾತನಾಡುವುದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ…ಅನುಮಾನ, ಕಾತರ, ಕುತೂಹಲ, ಪುಳಕ..ಎಲ್ಲ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ…
ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರು ಮೂವರೇ. ಸುದೀಪ, ಆಕೆ… ಮತ್ತು ಮೌನ… ಸುಮಾರು ೫ ನಿಮಿಷ ನಡೆದಿರಬಹುದು ಆ ಮೌನ ಅಸಹನೀಯವೆನ್ನಿಸತೋಡಗಿತು… ಸಣ್ಣಗೆ ಕೆಮ್ಮಿದ.,,

“ಯಾಕೆ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬಂದ್ರಿ?” ಆಕೆ ಆರಂಭಿಸಿದಳು.
“ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲ್ಸ ಇತ್ತು ಮುಗ್ಸಿ ಹೊರಡೋವಾಗ ತಡ ಆಯ್ತು”
“ಗಣಪ ಭಟ್ಟರು ನಿಮಗೆ ಏನಾಗ್ಬೇಕು?”
“ಅವ್ರ ಮಗ ನನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ ಸಹಪಾಠಿ”
“ಓಹ್. ಹಾಗಾದ್ರೆ ನೀವು ಮೈಸೂರಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದಾ?”
“ಹೌದು. ನಿಮಗೆ ಅವ್ರ ಮಗ ಗೊತ್ತಾ?”
“ಒಂದೆ ಊರಲ್ವಾ? ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ವಿಷ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರತ್ತೆ”.
“ಅದೂ ಹೌದು”
“ನಿಮ್ಮ ಹೆಸ್ರು?”
“ಸುದೀಪ. ನಿಮ್ದು?”
“ಸುನಯನ”…
“ಸುನಯನ.. ಹೆಸರು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ..”
“ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್”

     ಬಸ್ಸಿಳಿದಾಗಕ್ಷಣ ಉಧ್ಭವಿಸಿದ್ದ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕಂಡ ಬೆಳಕೆಂದರೆ ಅದು ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನದ್ದು. ‘ಸುನಯನ.. ಹೌದೌದು..!’ -ಮನಸಿನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡ ಸುದೀಪ. ಕೊಡೆಯಡಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಹರಿವ ಮಳೆನೀರಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಪಾದ ಈಜುವ ಬಿಳಿಮೀನಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಫಕ್ಕನೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನೋಡಲು ಮುಜುಗರವಾಯಿತು. ಆದರೂ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಆಕಡೆ ಏನನ್ನೋ ನೋಡುವವನಂತೆ ಕತ್ತು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ಅದೆಷ್ಟೇ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆಯಿಂದ ನೋಡಿದ್ದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಇವನ ಕುತೂಹಲ ಅರ್ಥವಾಗಿಹೋಯಿತು. ಹೂಬಿರಿದಂತೆ ನಕ್ಕಳು. ಸೇವಂತಿಗೆಯ ಎಸಳುಗಳಂತಹ ಜೋಡಣೆಯ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಹಲ್ಲುಗಳ ಬೆಳಕು ಅವರ ಮನೆವರಿಗಿನ ದಾರಿಗೆ ಬೆಳಕಾಯಿತು.

“ಹುಷಾರಿ” ದಣಪೆ ತೆಗೆದು ಅವನು ದಾಟುವಾಗ ಉಲಿದಳು ಸುನಯನ. ಲಾಟೀನು ಹಿಡಿದ ಬಿಳಿಪಂಚೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದು ಮನೆಯ ಮುಂಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅದು ಇವಳ ತಂದೆಯಿರಬೇಕೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಸುದೀಪ..  
     ಆ ಬಿಳಿಪಂಚೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆ ಲಾಟೀನು ಸುದೀಪನ ಮುಖದ ಮುಂದೆ ಹಿಡಿದು ‘ಯಾವ ಊರಿನವ್ರು?’ ಅಂತಾ ಕೇಳೋವಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ಸುನಯನ ‘ಇಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪಾ, ಇವ್ರು ಬೆಂಗಳೂರಿನವರು, ಗಣಪ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಕರಕೊಂಡು ಬಂದೆ’ ಅಂದಳು.

ಆಗ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ‘ಗಣಪ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ?’ ಎಂದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ನೋಟ ಬೀರಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಹೋದ ಸುನಯನ, ತಲೆ ಒರಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಟವೆಲ್ ಒಂದು ತಂದು ಸುದೀಪನ ಕೈಗಿತ್ತಳು. ಸುದೀಪಾ ತಲೆ ಒರಸಿಕೊಂಡು ಆ ಪಂಚೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೊತೆ ಮಾತಿಗೆ ಕುಳಿತ. ಯಾಕೋ ಎನು ಕೇಳಿದರೂ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಾಸ್ತಿ ಬಾಯಿ ಬಿಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅನಿಸ್ತು ಸುದೀಪನಿಗೆ. ಸ್ಪಲ್ಪೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸುನಯನ ‘ಬನ್ನಿ ಊಟಕ್ಕೆ’ ಅಂತಾ ಕರೆದಾಗ, ಸುದೀಪನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ.’ಎಲಾ, ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಡುಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದಳು?’ ಅಂತಾ ಮನಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳದ ಮುಂದೆ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿ ಊಟದ ತಟ್ಟೆ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತ.

ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಿದ್ದ ಸುದೀಪ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಾಡದೆ, ಊಟ ಮಾಡೆದ್ದ. ‘ಆಯಾಸವಾಗಿದೆ ನೀವು ಮಲಗಿ’ ಸುನಯನ ಅಂದಾಗ, ಸುದೀಪನಿಗೆ ಅಗಲೇ ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರು.ಅದ್ಯಾವಾಗಲೋ ಸುದೀಪ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದ.

     ಸುದೀಪ ಎದ್ದಾಗ ಸೂರ್ಯ ಮಾರು ಮೇಲೇರಿದ್ದ. ಸುನಯನಾಳ ಸೂಚನೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಸ್ನಾನಾದಿಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ನಾಷ್ಟಾ ಮಾಡಲು ಬಂದ ಸುದೀಪ. ಸುನಯನಳ ತಂದೆ ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಗೆ ಕುಳಿತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸುದೀಪನೊಬ್ಬನೆ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಭಕ್ಷವಾದ ಹಲಸಿನ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೇಯಿಸಿದ ಇಡ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ಸುರು ಮಾಡಿದ. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಜನ ಅತಿಥಿಸತ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಮೇಲುಗೈ. ಸುನಯನಾ ಹಾಗು ಅವಳ ತಾಯಿಯ ಎದುರು ಸುದೀಪನಿಗೆ ತಾನು ಅಪರಿಚಿತ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಬರಲೆ ಇಲ್ಲ.ಇಡ್ಲಿ ಹಾಗು ಕಷಾಯ ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಸುದೀಪನನ್ನು ಸುನಯನಾ ಅವನ ಗೆಳೆಯನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸುದೀಪನಿಗೆ ನಿರಾಶೆ ಕಾದಿತ್ತು. ರಮೇಶನ ತಂದೆ ಗಣಪ ಭಟ್ಟರು, “ರಮೇಶ ಮುಂಬಯಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದ್ವಾರ ಆಯ್ತಲ್ಲ. ಇವತ್ ಸಂಜೀಗ್ ಬರ್ತೀನಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾನಪ್ಪ! ನೀವ್ ಎಂತಾ ಮಾಡ್ತೀರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಸುದೀಪನ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಸುನಯನಾಳೆ ಪರಿಹಾರ ತೋರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. “ರಮೇಶಣ್ಣ ಬರೂವರ್ಗೂ ನೀವ್ ನಮ್ಮೂರು ನೋಡೀರಂತೆ, ಬನ್ನಿ” ಏಂದು ಹೇಳಿ ಸುದೀಪನಿಗೆ ನೀಲೀಕೇರಿ ತೋರಿಸಲು ಕರೆದೊಯ್ದಳು.
     ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಯ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು ಅವು. ನೀಲೀಕೇರಿಯ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವ ಪರ್ವತರಾಶಿ ಹಸುರುಡುಗೆ ಉಟ್ಟಂತೆ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸುದೀಪ ಎಂದೂ ನೋಡಿರದ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಹೂವುಗಳು, ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆಗೊಂದರಂತಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಜಲಪಾತಗಳು. ಈ ಮನೋಹರ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವೆ ಸುನಯನಾ ವನದೇವತೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡುಗಳು ಹಾಗು ಬಣ್ಣದ ಬೀಸಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ ಸುದೀಪನಿಗೆ ತಾನು ಗಂಧರ್ವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆನೇ ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆಯಾಯಿತು.
ರಮೇಶ ಆ ದಿನ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸುದೀಪನಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ತಂಗಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಒಳಗೊಳಗೆ ಖುಶಿಯನ್ನೆ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಮರುದಿನ ಸುನಯನಾ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಹೊನ್ನಾವರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಜನವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಾನಕಾನೇಶ್ವರಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು.
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿಷ್ಕಳಂಕವಾದ ಹಾಗು ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾದ ಸುನಯನಾಳ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಸುದೀಪ ಮಾರು ಹೋದ. ದೇವಿಗೆ ಹಣ್ಣು ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡಿ ತಾವೂ ಆ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೆ ತಿಂದರು.
     ಏಕಾಏಕಿ ಮಳೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಸುನಯನಾಳ ಕೊಡೆಯೇ ಮತ್ತೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆಸರೆ. ಬೀಸುಗಾಳಿಗೆ ಮಳೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುತ್ತಿದೆ. ಒಮ್ಮೆಲೆ ಮಿಂಚಿದ ಮಿಂಚು ಸುನಯನಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿತು. ಸುದೀಪನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದ ಕೋಲ್ಮಿಂಚು ಮಿಂಚಿತು. ತಟ್ಟನೆ ಅವಳ ಕೈಹಿಡಿದ ಸುದೀಪ, “ಸುನಯನಾ, ಐ ಲವ್ ಯೂ!” ಎಂದ.

     ಮತ್ತೊಂದು ಮಿಂಚಿನ ಜೊತೆಗೇ ಇವನತ್ತ ತಿರುಗಿದವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಮಿಂಚು. “ಹಾಗಂದ್ರೇನು?” ಬೆಳದಿಂಗಳಂಥ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಕತ್ತು ಓರೆಯಾಗಿಸಿ ಯಾವುದೋ ಮರದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಮಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ರಾಗವೆಳೆದಂತೆ ಕೇಳಿತ್ತು ಸುದೀಪನಿಗೆ. ಆದರೆ ಉತ್ತರಿಸದಾದ. ಹೌದು, ಹಾಗಂದರೇನು? “ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಇದೇ ಅರ್ಥ ಬರೋದೇ ಇಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತಿಯಿದೆ ಅಂದರೆ ಅದೂ ಇವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ? ಅಲ್ಲದೆ, ಇವಳು ಕೇಳುವ ರೀತಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಇವಳಿಗೆ ಅದೇನು ನಿಜವಾಗಲೂ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲವೋ ಅಥವಾ ತನ್ನನ್ನು ಛೇಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೋ, ಒಂದೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ… ಸುದೀಪನ ಯೋಚನೆಗಳ ಜೊತೆಗೇ ಅವರು ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಸಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ತರಗೆಲೆಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲವಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲ್ಮಣ್ಣನ್ನೇ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸೆಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆನೀರಿನ ಹರಿವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ, ಬೇರುಗಳನ್ನು ಎಡವದಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸುನಯನ ಈಗ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, “ಸಾರಿ ಸುದೀಪ್, ಅಯಾಮ್ ಎಂಗೇಜ್ಡ್” ಅಂದಳು. ಮಿಂಚು ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು, ಸಿಡಿಲು ಎರಗಿತ್ತು, ಸುದೀಪನಿಗೆ. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮೌನ ಅವರ ನಡುವೆ ಕಾವಲು ಕುಳಿತಿತ್ತೋ ಅವನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. “ಅಯಾಮ್ ಎಂಗೇಜ್ಡ್ ಟು ಯೂ” ಅಂದು ಬಿಟ್ಟಳೇ ಅವಳು? ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ಛೇಡಿಸಲೇ ಹಾಗೆ ಆಟ ಆಡಿಸಿದಳೇ? ಮೋಟು ಜಡೆಯನ್ನು ಎಳೆಯಲು ಹೋದರೆ ಸುದೀಪನ ಕೈತಪ್ಪಿಸಿ, ಕೊಡೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮರಗಳನ್ನೂ ದಾಟಿ ಓಡಿಹೋದ ಸುನಯನ ಇವನ ನಯನಗಳ ಪರಿಧಿಯನ್ನು ಮೀರಿದ್ದಳು.

ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸುನಯನ ಅಲ್ಲೆ ನಿಂತು, ಸುದೀಪನಿಗೆ ಕಾಯತೊಡಗಿದಳು.

ಏನ್ರಿ ಇಲ್ಲೆ ನಿಂತಿದ್ದೀರಾ? ಊರಿಗೆ ಹೊಸಬ,ಹಾಗೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೈಕೊಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ರಿ

ಸುನಯನ ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕಳು..ಬನ್ನಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ..ಮಳೆ ಬೇರೆ ಜೊರಾಗೊ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ.

ಇರಲಿ ಬಿಡ್ರಿ..ಇಲ್ಲೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ..ಇಲ್ಲಿಯ ಮಳೆ, ಹಸಿರು, ಊಟ, ಆಮೇಲೆ ನೀವು ಎಲ್ಲಾ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳೆ ಇಲ್ಲ ನೀವು

ಓಹ್, ಭಾರಿ ಜೋರಿ ನೀವು ಎಂದು ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ ಸುನಯನಳನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತ ಸುದೀಪ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಗುತ್ತಾ,ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ

ಸುನಯಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ –

ಸುನಯನ, ಸುನಯನ …
ಅದು ಮನೆಲಿಲ್ಲೆ..ರಮೇಶನ ಫ್ರೆಂಡ್ನ ಕರ್ಕಂಡು, ಊರು ತೋರ್ಸುಲೆ ಹೋಜು.

ಮಳೆ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದು..ಅದನ್ನೆಂತಕೆ ಕಳ್ಸಿದ್ಯೆ..ಆ ಮಾಣಿ ಹೇಂಗಿದ್ನೋ ಎಂತನೊ!

ಸಿರ್ಸಿ ಸೀತಾರಾಮ್ ಹೆಗಡೆ ಮಾಣಿ ಈ ವಾರ ಬರ್ತ್ನಡ..ಸುನು ಜಾತಕ ಕೊಟ್ಟಿದಿದ್ದೆ. ಮ್ಯಾಚ್ ಆಗ್ತು, ಕೂಸು ಹಿಡಿಸಿದ್ದು ಅವಕ್ಕೆ.
ಮುಂದಿನವಾರ ನೋಡುಲೆ ಬರ್ತ್ವಡ .  ಅದು ಹೀಂಗೆಲ್ಲಾ ಓಡಾದದು ನಂಗೆ ಸರಿ ಕಾಣ್ಸ್ತಿಲ್ಲೆ…ಹುಷಾರು…ಅದ್ಕೂ ಹೇಳ್ಬಿಡು…ಎಂದು ಸುನಯನಳ ಅಪ್ಪ, ಅವಳಮ್ಮನ್ನನ್ನ ಗದರಿಸಿದರು.

*******************************