ಸೋನು, ಫೋನು ಮತ್ತು ನಾನು

‘ನಾ ನಿನ್ನ ಕನಸಿಗೆ ಚಂದಾದಾರನು
ಚಂದಾ ಬಾಕಿ ನೀಡಲು ಬಂದೇ ಬರುವೆನು!’
ರಾಗದಲ್ಲಿ ಜೀವತುಂಬಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೋನು
ಎಂಥ ಸಾಲು, ಎಷ್ಟು ಚಂದ! ತಲೆದೂಗಿದೆ ನಾನು
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಹಾಡ ಹಿಡಿದು ಸವಿದೆನು

ಕರೆಯಿತು ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಫೋನು
ಹಾಡನಲ್ಲೇ ಸ್ತಬ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಕೇಳಿದೆ ‘ಏನು?’

ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂತು ಎಣಿಸದೊಂದು ಸುದ್ದಿ;
ಯಾಕೆ? ಏನಾಯಿತು? ಎಲ್ಲಿ? ಹೇಗಾಯಿತು?
ಈಗ ಬರೀ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳದೇ ಸರದಿ
ಕರಗಿ ಕಿವಿಗೆ ಹರಿಯುತಿತ್ತು
ಕಾದ ಸೀಸದಂಥ ವರದಿ.

ಫೋನ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ
ಹೃದಯ ಮುರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಯಿತು
ನೋವು, ನೆನಪು ಬೆರೆತ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡಿತು
ಇಷ್ಟು ನಗುವಿಗೆಷ್ಟು ಅಳು
ಎಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕ ನಮ್ಮ ಬಾಳು
ವಿರಾಗದ ಭಾವವೊಂದು ಮನವನಾಳಿತು.

ನಿಂತ ನೀರಿನಂತ ಟಿವಿಗೀಗ
ಚಲನೆ ನೀಡಿದೆ
ಹಾಡು ಹರಿದುಬಂತು ಮತ್ತೆ
ನಾನು ನೋಡಿದೆ
ಅದೇ ಸೋನು – ಅದೇ ನಾನು
ಈ ಬಾರಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದೆ
ನಾನಲ್ಲದ ನಾನು!

ನೋವು-ನಲಿವುಗಳಿಗೆ ನಡುವೆ
ಕೂದಲೆಳೆಯ ಅಂತರ
ಸಹಿಸಬೇಕು ಮರೆಯಬೇಕು
ಉಂಟೇ ಗತ್ಯಂತರ?

* * * * * *

ನಿರಂತರ – ಬಿ. ಆರ್. ಲಕ್ಷ್ಮಣರಾವ್

ಕವಿ: ಬಿ. ಆರ್. ಲಕ್ಷ್ಮಣರಾವ್
ಕವನ ಸಂಕಲನ : ಸುಬ್ಬಾಭಟ್ಟರ ಮಗಳು

ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಯುಂಟೆ
ರಾಧಾ ಮಾಧವರಿರೊ ತನಕ?
ಪ್ರೇಮ ಪ್ರವಾಹಕೆ ಯಾವ ತಡೆ
ಜಾತಿ ಅಂತಸ್ತು ಧನ ಕನಕ?

ಪ್ರಕೃತಿಯಂತೆಯೇ ಪ್ರೇಮ ಸಹ
ನಿತ್ಯ ವಿನೂತನ;
ಹೊಸ ಹೊಸ ಬಣ್ಣ, ಹೊಸ ಬಿನ್ನಾಣ
ಅದಮ್ಯ ಚೇತನ.

ಕೆಲವರ ಪ್ರೇಮ ಹುಚ್ಚುಹೊಳೆ,
ಕೆಲವರಿಗೋ ಅದು ಮುಳ್ಳು ಮಳೆ,
ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲವರ ಪಾಲಿಗೆ ಪ್ರೇಮ
ಬತ್ತದ ಒಳಸೆಲೆ.

ಪ್ರೇಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಥರ,
ಪ್ರೇಮಕ್ಕುಂಟು ಹಲವು ಥರ,
ದುರಂತವಿರಲಿ, ಸುಖಾಂತವಿರಲಿ,
ಪ್ರೇಮ ನಿರಂತರ.
************