ಡೈರಿ ಹೇಳೆ, ಮುಂದೇನೆ?

ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಕೊಂಡುತಂದಿದ್ದ ದಿನಸಿಯನ್ನು ಕಾರಿನಿಂದ ಒಳತಂದಿಟ್ಟು, ಕುಡಿಯಲೆಂದು ಲೋಟಕ್ಕೆ ನೀರು ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಬಾಗಿಲ ಕರೆಘಂಟೆಯ ಸದ್ದು. ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸದೆ, ನಾವಾಗಿ ಕರೆಯದೆ, ಯಾರ ಮನೆಗೆ ಯಾರೂ ಬಾರದ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕರೆಘಂಟೆಯ ಸದ್ದು ನನ್ನನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಫೆಡೆಕ್ಸ್‌ನವನು ಯಾವುದೋ ಪ್ಯಾಕೇಜು ತಂದಿದ್ದು, ಸಹಿಗಾಗಿ ಕಾದಿರಬಹುದೆಂದೆಣಿಸಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಮಾಯಾಕಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದೆ. ಸಮವಸ್ತ್ರ ತೊಟ್ಟ ಕೊರಿಯರಣ್ಣನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಮುಳ್ಳಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದಂತೆ, ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸಿನ ಮುಖ.

ಅವಳ ಮುಖಚರ್ಯೆ ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನು ಸಾರಿದರೂ ನನ್ನ ಪರಿಚಿತಳಂತೂ ಅಲ್ಲ! ಇವಳಾರಿರಬಹುದು? ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನಲ್ಲೇನು ಕೆಲಸ? ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲೇ? ಬೇಡವೇ? ಅಪರಿಚಿತರಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಅಪಾಯವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿಕೊಂಡವರ- ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಓದಿದ, ಕೇಳಿದ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಿ ಕೈ ಚಿಲುಕದತ್ತ ಸರಿಯಲು ಅನುಮಾನಿಸಿತು. ಕ್ಷಣವೊಂದು ಯುಗವಾದಂತೆ ಚಡಪಡಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಂಗಸು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕರೆಘಂಟೆ ಒತ್ತಿದಳು. ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆ.

ಅವಳು ಸರಕ್ಕನೆ ನನ್ನನ್ನು ಸರಿಸಿ ಒಳಬಂದಿದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು. ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಕಾಯದೆ ಆತುರದಿಂದ ಅವಳು ತನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಮನೆ ಇರುವುದು ನನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಂದಳು. ತನ್ನ ಮನೆ ನಂಬರ್ ಹೇಳಿದಳು. ಆ ಮನೆ ನಾನು ನಿತ್ಯ ಕಾರೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬರುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದೆಂಬುದು ನನ್ನರಿವಿಗೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಆ ಮನೆಯ ಎದುರು ಆಗೀಗ ಆಕೆಯನ್ನು ಕಾರಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡದ್ದೂ ನೆನಪಾಗಿ ಆತಂಕ ಮರೆಯಾಗಿ ನಿಂತೇ ಇದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದೆ. ಮುಳ್ಳಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತಂತೆ ತಲ್ಲಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು, ‘ನಿನ್ನಿಂದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯವಾಗಬೇಕು? ದಯವಿಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ?…’ ಎಂದಳು. ಇದು ನನ್ನಿಂದ ಏನೋ ಪಡೆಯಲು, ಬಹುಶಃ ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವಿಗೆ ಇದು ಪೀಠಿಕೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ‘ನನಗೆ ಕೆಲಸವಿದೆ… ಅದೇನು ಬೇಗ ಹೇಳು…’ ಎಂದೆ, ನಿರಾಸಕ್ತಿಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

ಅವಳು ತನ್ನ ಕೈಚೀಲದಿಂದ ನೂರರ, ಐವತ್ತರ ನಾಲ್ಕಾರು ಡಾಲರು ನೋಟುಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ನನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟಳು. ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ‘ಈ ಹಣವನ್ನು ನನಗೇಕೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?’ ಕೇಳಿದೆ. ‘ಈ ಹಣ ನಿನಗಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನೀನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ನನ್ನ ಹಿರಿಯ ಮಗನೂ, ನಿನ್ನ ಮಗನೂ ಒಂದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿನ್ನಿಂದ ಈ ಕೆಲಸ ಈ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.’ ಎಂದು ತನ್ನ ಮಗನ ಹೆಸರು, ಚಹರೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ದೈನ್ಯದಿಂದ ಕುಳಿತಳು. ‘ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ನೀನೇ ಕೊಡಬಹುದಲ್ಲ? ನಾನೇಕೆ?’ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು…

‘ನಾನು ಈಗ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆ. ಮತ್ತೆಂದಾದರೂ ನಿನ್ನ-ನನ್ನ ಭೇಟಿಯಾದರೆ ಆಗ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳ ನೆರವಿನಿಂದ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ದುಡಿದು ಉಳಿಸಿದ ಹಣವನ್ನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು. ನನ್ನ ಮನೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಹಾದುಬಂದೆ, ಗಂಡನ ಕಾರು ಕಾಣಿಸಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಿಲ್ಲ ; ಇದ್ದರೆ ನೀನೂ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುತ್ತೀ. ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು, ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ…’ ಎಂದು ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಒತ್ತಿ, ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತೊಡೆದುಕೊಳ್ಳಲೂ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲದವಳಂತೆ, ತೆರೆದೇ ಇದ್ದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದೋಡಿ ಮರೆಯಾದಳು. ಬಿರುಬಿಸಿಲಿನ ಈ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕುಳಿತೇ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ? ಎಂದುಕೊಂಡೆ : ನನ್ನ ಮುಂದಿದ್ದ ಡಾಲರು ನೋಟುಗಳು ಅಲ್ಲವೆಂದವು.

***
(`Vijaya Next’ ಪತ್ರಿಕೆಯ ‘ಅವಳ ಡೈರಿ’ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ.)

ನೆನಪಿನಲ್ಲೊಂದು ಚಿತ್ರ

‘ಪುಟ್ಟಣ್ಣಾ, ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀಯಾ? ಅಕ್ಕನ ಜೊತೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ…. ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ ನೋಡು. ಆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈಗ ಬಂದುಬಿಡ್ತೀವಿ. ಬರ್ತಾ ನಿಂಗೆ ಚಾಕಲೇಟ್ ತರ್ತೀವಿ. ಆಯ್ತಾ?’ ತಾಯಿ ನುಡಿದಾಗ ಗುಂಗುರುಗೂದಲ ಪುಟ್ಟನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ಕನೆ ಹರವಿಕೊಂಡ ಆಸೆಯ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು. ತನಗೆ ಸಿಗಲಿದ್ದ ಸಿಹಿತುಣುಕಿನ ಆಸೆಗೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತನಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಅಕ್ಕನ ಜೊತೆ ಹೋಗದೆ, ತಾನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಲು ಒಪ್ಪಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ ಪುಟ್ಟ. ಜೊತೆಗೆ, `ನೀನು ದೊಡ್ಡವನಲ್ವಾ? ಮನೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇರು’ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಹೊರಿಸಿದ್ದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿತ್ತು.

ಮಗನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ತಡ, ಮಲಗಿದ್ದ ಕಾಯಿಲೆ ಅತ್ತೆಗೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿ, ಮಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ತೊಡಿಸಿ, ‘ಬೇಗ ನಡಿ. ಅವನು ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸಿ, ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹಟ ತೆಗೆದರೆ ಕಷ್ಟ.’ ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ಮುಂದೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕಾಂಪೋಂಡಿನ ದೊಡ್ಡ ಗೇಟಿಗೂ ಚಿಲುಕ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಸರಸರ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಪುಟ್ಟನನ್ನು ಜೊತೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಾರದೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾದ ಮಗುವನ್ನು ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಿನಸಿ ತುಂಬಿದ್ದ ಭಾರದ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆಂದು ಈ ಉಪಾಯ.

ತುಸುದೂರ ಹೋಗಿ ತಿರುಗಿನೋಡಿದ ಮಗಳು ‘ಅಮ್ಮಾ, ತಮ್ಮಣ್ಣನ್ನ ನೋಡು. ಹೇಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಪಾಪ… ಅವನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡುಬರಬೇಕಿತ್ತು’ ಎಂದಳು. ಅಮ್ಮ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಗಮನವೆಲ್ಲ ಒಂಟಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಅತ್ತೆ, ಗೇಟಿಗಾತು ನಿಂತು, ಆರ್ತನಂತೆ ತಮ್ಮ ಹಾದಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಮಗನನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕ. ಅದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಅಗತ್ಯ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಖರೀದಿಯಾಗಬೇಕು. ಅದಿಲ್ಲದೆ ರಾತ್ರಿ ಅಡುಗೆಯಾಗದು. ಒಂದೇ ಉಸುರಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಂಡು, ಮಗನಿಗೆಂದು ಮಾತುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಚಾಕಲೇಟನ್ನೂ ಕೊಂಡು ಇತ್ತ ತಿರುಗಿದರೆ, ದೂರದಿಂದ ಮಸುಕು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಿರ ಚಿತ್ರ.

ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಗೇಟಿಗಾನಿಸಿ… ಅದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ… ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನದ ಭಯದ ಜೊತೆಗೆ ಬರಲಿರುವ ಅಮ್ಮ, ಅಕ್ಕನ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಅವರು ತರಲಿರುವ ಸಿಹಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಮುಗ್ಧ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಎಂದಿನದನ್ನೋ ಇಂದು ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇಕೋ ನೀರು.

ಅವಳು ಬಂದಿದ್ದಳು…

ಕೈತೋಟದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳ ಪಾತಿಯಲ್ಲಿ ಉದುರಿಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಿಂದೇನೋ ಸದ್ದಾದಂತಾಗಿ ತಿರುಗಿದೆ. ಅವಳು ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ನಿದ್ರೆ ಬಾಕಿ ಇದ್ದಷ್ಟು ಆಯಾಸ. ಮುಖಭಾವ ಎಂದಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ನಾನರಿಯದ ಸಂಕಟ ಅಲ್ಲಿದ್ದಂತಿತ್ತು. ‘ಅಂತೂ ಬಂದೆಯಾ? ಆ ದಿನ ಅದೇನೋ ಅವಸರವಿದ್ದಂತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎದ್ದು ಹೋದವಳು. ಈಗ ತಲೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ?’ ಎಂದೆ, ದೂರಿನ ದನಿಯಲ್ಲಿ. ಅವಳು ಅಸಹಾಯಕಳಂತೆ ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದಳು. ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಎಷ್ಟು ಹಂಬಲಿಸಿದೆ ಗೊತ್ತಾ? ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು?’ ಎಂದೆ ಮಾತನ್ನು ಹರಿತವಾಗಿಸುತ್ತ. ಅವಳು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪ ಅನಿಸಿತು. ‘ಹೋಗಲಿಬಿಡು, ನಿನಗೆ ಬರಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಅವರು ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲ?’ ಎಂದೆ. ಹೌದೆನ್ನುವಂತೆ ಕತ್ತು ಹಾಕಿದಳು. ‘ಮತ್ತೆ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹೇಗಿದೆ? ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ತಾನೇ?’ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ‘ಅದೇನು? ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಂದಿದ್ದು?’ ಎಂದೆ. ಅವಳು ‘ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಲು ಬಂದೆ.’ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕೈತೋರಿ ನಕ್ಕಳು. ನಕ್ಕಾಗ ಅವಳ ಸುಂದರ ಹಲ್ಲುಗಳು ಹೊಳೆದವು.

ನಾನು ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ. ಅವಳು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಹಾಸುಗಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು. ‘ಮತ್ತೆ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕಾದವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತಾ?’ ಎಂದೆ. ಅವಳು ಹೂಗುಟ್ಟಿದಳು. ಕಣ್ಣು ಯಾಕೋ ಹೊಳೆದಂತಾಯಿತು. ‘ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳಾ?’ ಎಂದು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲ, ಅಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ಸಣ್ಣ ತೃಪ್ತಿ ಮಾತ್ರ. ‘ಈ ಸಲವಾದರೂ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದು ಹೋಗಬಹುದಲ್ಲವೇ? ನೀನಿಲ್ಲದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿನಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಆಡಬೇಕಾದ ಮಾತು ನೂರಿದೆ. ನೀನೀಗ ಹೋದರೆ ಅವೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ… ಇರುತ್ತೀಯಾ ತಾನೇ?’ ಎಂದೆ ನನ್ನನ್ನೇ ನಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. ಅವಳಿಂದ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ‘ಅರೆ… ಇದುವರೆಗೂ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಾನೇ. ಅವಳೇಕೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ?’ ಎನ್ನಿಸಿ ಸರಕ್ಕನೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಅವಳು ನನಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಎದ್ದು ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಓಡತೊಡಗಿದೆ.

ಆದರ್ಶ ದಂಪತಿ

ಆ ಆಂಟಿ-ಅಂಕಲ್‍ಗೆ ಆದರ್ಶ ದಂಪತಿಗಳು ಅಂತಾನೇ ಅನ್ನೋದು ಎಲ್ಲಾರೂ. ಅಷ್ಟು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಗುವೇ. ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗಲೀ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ರೇಗಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನಾಗಲೀ, ನೀನು-ತಾನು ಎಂದು ಜಗಳಾಡಿದ್ದನ್ನಾಗಲೀ ಕಂಡವರು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇವಳಿಗೇಕೋ ಆ ಆದರ್ಶ ದಂಪತಿಗಳ ನಿಜ ತಿಳಿಯುವ ದುರ್ಬುದ್ಧಿ. ಇದು ದುಷ್ಟತನವೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆಂಟಿ ಮನೆ ಹೊಕ್ಕೇಬಿಟ್ಟಳು. ಆಂಟಿ ಬಿಡುವಾಗಿದ್ದರು. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ, ತಮ್ಮ ಸೀರೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಕಪಾಟನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಂಟಿ ಸುಂದರಿ. ತಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಯೊಬ್ಬಳ ಗಾಢ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದು, ಈಗ ಆ ನಟಿ ದಿವಂಗತೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಇವರು ಮಾತ್ರ ನಡೆ-ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನೇ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗಲೂ ಆ ನಟಿಯ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು, ನಗುತ್ತಾ ಇವಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಅವರು ಉಟ್ಟ ಸೀರೆಯ ಗರಿಮುರಿ ನಿರಿಗೆಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಆಂಟಿಯನ್ನು ಮಾತಿಗೆಳೆದಳು.

ಇವಳೋ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾಜಾಣೆ. ಯಾರನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಬಹುದೆಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲವಳು. ಆಂಟಿಯನ್ನು ‘ಆಂಟಿ’ ಎಂಬ ಕೃತಕ ಪದದಿಂದ ಕರೆಯದೆ ‘ಅಮ್ಮಾ, ನಿಮ್ಮನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಕೇಳಲೇ?’ ಎಂದು ಮಾತಿಗೆಳೆದಳು. ಆಂಟಿಗೆ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಹೋಗಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ನೆನಪು. ಆಂಟಿ ಮೃದುವಾಗಿ, ಅದೇ ಆಕರ್ಷಕ ನಗೆ ನಗುತ್ತಾ- ‘ಕೇಳು ಮಗಳೇ’ ಎಂದರು. ಇವಳು ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟಳು- ‘ಅಮ್ಮಾ, ನಟನೆ ಬೇಡ, ನಿಜ ಹೇಳಮ್ಮಾ, ನಿಮ್ಮ ಆದರ್ಶ ದಾಂಪತ್ಯಕ್ಕೆ ನೀವು ಕೊಟ್ಟ ಬೆಲೆಯೇನು?’ ಆಂಟಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗದ ಗಲಿಬಿಲಿ. ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮುಖ ಕರೆಂಟು ಹೋದಂತೆ ಮಂಕಾಯಿತು. ‘ಏನು ಹಾಗೆಂದರೆ?’ ಮಾತಿಗೆ ತಡವರಿಸಿದರು. ಇವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟು ಹೊರಗೆಳೆದ ತುಂಟ ನಗು.

‘ಅಯ್ಯೋ, ಹಾಗೇನಿಲ್ಲಮ್ಮಾ… ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೇನೂ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಆದರ್ಶ ದಾಂಪತ್ಯ ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಿದಿರಿ ಅಂತ ನನಗೂ ಹೇಳಿದರೆ, ನಾನೂ ಕಲಿಯಬಹುದಲ್ಲವೇ?’ ಎಂದಳು ಮಳ್ಳಿಯಂತೆ. ಆಂಟಿ ನಿರಾಳವಾದರು.

‘ಅದಾ… ಕಷ್ಟವೇನಿಲ್ಲ. ಒಂದಿಷ್ಟು ತ್ಯಾಗ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆ…. ಅಷ್ಟೆ… ಇಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಾಕೇ ಸಾಕು.’ ಎಂದರು ; ಗಿಣಿಮೂತಿ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಹಸಿ ಗೊಜ್ಜಿಗೆ ಎಂಟು ಬ್ಯಾಡಗಿ, ಕಾಲು ಚಮಚ ಮೆಂತ್ಯ, ಸಾಸುವೆ, ರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಉಪ್ಪು, ಸಿಹಿ, ಚಿಟಿಕೆ ಇಂಗು… ಎಂದು ರೆಸಿಪಿ ಕೊಡುವಷ್ಟೇ ಸುಲಭವಾಗಿ.

ಅಲ್ಲಿಗೇ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರಾಗಿತ್ತು. ಇವಳೋ ಕುತೂಹಲದ ಶನಿ, ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲ – ‘ಅದೇ ಆಂಟಿ, ಎಷ್ಟು ತ್ಯಾಗ, ಎಷ್ಟು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ… ಅಂತಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿ ಮತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಪಾಕ ಕೆಡಬಾರದು ನೋಡಿ. ಒಂದಿನ? ಒಂದು ವಾರ? ಒಂದು ವರ್ಷ? ಘಟ್ಟಿಸಿ ಕೇಳಿದಳು. ಆಂಟಿ ಇವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೊಡವಿಹಾಕುವಂತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತು ನಗುತ್ತಾ ಇವಳತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದೆಂತಹ ಸುಂದರ ನಗು ಹರಡಿತೆಂದರೆ, ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳ ಹಿಂದೆ ಅದೇ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ವಿಷಾದದ ಗೆರೆಗಳು ಇವಳ ನೆನಪಿನಿಂದ ಅಳಿಸೇಹೋದವು.

ಕಾಗೆಯೊಂದು ಹಾರಿಬಂದು….

ಹೆಸರೇ ಸುನೇತ್ರ! ಆದರೆ ಅವಳ ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಈ ಬಾರಿ ಆ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಪ್ಪ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಶವ ನೋಡಲೂ ಹೋಗದಂತೆ ನಿರ್ಬಂಧದಲ್ಲಿರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಕೊಟ್ಟ ಮನೆಯ ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆಗೆ ಅವಳು ಕಾಲಿಡುವಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುನೇತ್ರಳ ಅಪ್ಪ ಮಗಳಿಗೆ ಕಾಯದೆ ಕೊನೆಯ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಆಗಿನಿಂದ ಸುನೇತ್ರಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕೊರಗು ಮನೆಮಾಡಿತು. ಅಮ್ಮ ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಸಮಾಧಾನಿಸಿದ್ದಳು- ‘ಕಂದಾ, ಹೋಗಲಿಬಿಡೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೋಬೇಡ. ನಿನ್ನ ತಂದೆಗೆ ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾಗದಿರುತ್ತದಾ? ಸತ್ತವರಿಗೂ ದೇವರ ಥರ ಎಲ್ಲಾ ತಿಳಿವ ಶಕ್ತಿ ಬಂದಿರತ್ತಂತೆ ಕಣೆ.’ ಸುನೇತ್ರಳಿಗೂ ಹೌದೆನ್ನಿಸಿತ್ತು. ತಂದೆಯ ಕರ್ಮಾಂತರಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸುನೇತ್ರ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಳು. ತನ್ನ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದಳು. ಆಗೀಗ ಅಪ್ಪ ಅರಿವಿಗೆ ಕುಟುಕುತ್ತಿದ್ದ. ನಿಂತಲ್ಲಿ, ಕೂತಲ್ಲಿ, ಹೋದಲ್ಲಿ, ಬಂದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಂಡ ಭ್ರಾಂತಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಮಾತನ್ನು ನೆನೆದು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಮರೆಯಲೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅಂದೇಕೊ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿಯೇ ಉಣ್ಣುವ ಉತ್ಸಾಹ ಬಂದಿತ್ತು. ‘ಬಿಸಿಲು… ಬೇಡಿರೋ’ ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಿದರೂ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಾಡಿ ಅಲ್ಲೇ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಕುಳಿತವು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಸುನೇತ್ರಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ ತುಂಬಿದ ಮೊರ. ಆರಿಸಲೆಂದು ತಂದವಳು ಅನ್ಯಮನಸ್ಕಳಾಗಿ ಮನದಲ್ಲೇನೋ ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಪ್ಪನೆ ಕಾಗೆಯೊಂದು ಹಾರಿ ಬಂದು ಅವಳ ಎದುರು ಬಂದು ಕುಳಿತಿತು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅದರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ‘ಹಚ್ಯಾ…..’ ಎನ್ನಳು ಹೋದವಳು, ‘ಹಚ್ಯಾ……’ ಎನ್ನುವುದು ನಾಯಿಗಲ್ಲವೇ ಅನ್ನಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾದಳು. ಕಾಗೆ ಓಡಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಮತ್ತೆ?

ಸುನೇತ್ರಳಿಗೆ ಈಗ ನೆನಪಾಯಿತು. ‘ಹುಶ್…. ಹುಶ್’ ಎಂದು ಬರಿಗೈಯನ್ನು ಬೀಸಿದಳು. ಕಾಗೆ ಬೆಚ್ಚಲಿಲ್ಲ. ಬೆದರಲಿಲ್ಲ. ಸುನೇತ್ರಳ ಎದುರಿನಿಂದ ಕದಲಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ನಿಶ್ಚಲ ನೋಟ ಬೀರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸುನೇತ್ರಳಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಅವಳು ಕಾಗೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಎಂದೂ ನೋಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಗೆ ಈಗ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಿನಿಸಿನ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಿತ್ತು. ‘ಅಯ್ಯೋ, ತಿಂಡಿಯ ಆಸೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕುಕ್ಕಿದರೇನು ಗತಿ?’ ಕಂಗಾಲಾದಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಾಗೆಯತ್ತ ತೂರಿದಳು. ಅವಳ ಈ ನಡೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದಿದ್ದ ಕಾಗೆ ವ್ಯಗ್ರವಾಯಿತು. ಪಟಪಟ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಪಟಗುಟ್ಟಿಸಿ, ಸುನೇತ್ರಳನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿ ಹಾರೇಹೋಯಿತು. ಸುನೇತ್ರ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ‘ಅಮ್ಮಾ, ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ್ಳು ನಂಗೆ, ಸತ್ತವರು ಕಾಗೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರಂತೆ. ಹೌದೇನಮ್ಮಾ?’ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸುನೇತ್ರಳ ಕಿವಿಗೆ ಬಡಿಯಿತು. ‘ಇಲ್ಲ ಪುಟ್ಟಿ, ಸತ್ತವರೆಲ್ಲ ಕಾಗೆಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು.’ ಎಂದಳು.