ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದಸರ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು!

ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ದಸರ ಹಬ್ಬದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು!

ಈ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ವಿಜಯದಶಮಿ ಹಬ್ಬದ ಬಗೆಗೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೂ ಅಷ್ಟೇ.  ವಿಜಯದಶಮಿಯನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡ ದಸರಾ ಹಬ್ಬವೇ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬಗಳಂತಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳೊಡನೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಹಬ್ಬ. ನಮ್ಮ ನಾಡು-ನುಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ  ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಹಬ್ಬ.  ಕುಲದೇವರಾದ ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಮದುವೆ ನಡೆದಿದ್ದು ಈಗಲೇ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗರಿಗೆದರುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣ.  ಹತ್ತು ದಿನವೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉರಿಯುವ ತುಪ್ಪದ ದೀಪಗಳು, ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಕಲ್ಯಾಣ, ಬನ್ನಿ ಸೊಪ್ಪು , ಶಾವಿಗೆ ಪಾಯಸ  ಎಲ್ಲವೂ ನವರಾತ್ರಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಸವಿ ಸವಿ ನೆನಪು..ಸಾವಿರ ನೆನಪು! ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಅಚ್ಚಳಿಯದ ನೂರೊಂದು ನೆನಪು!

ಆ ಕಾಲದ ದಸರ ವೈಭವವ ನ್ನು ನಾವು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಜರ ಒಡ್ದೋಲಗ ನಮಗೆ ಬರೀ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ಮಾತ್ರ.   ಆದರೆ ಅಂದಿನ ಸಡಗರವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದ ಹಳಬರನ್ನು ದಸರಾ ಬಂತೆಂದರೆ ಅಸಹನೀಯ ವ್ಯಥೆ ಆವರಿಸಬಹುದೇನೋ.  ಶ್ರೀಕಂಠದತ್ತ ನರಸಿಂಹರಾಜ ಒಡೆಯರ್ , ಸುವರ್ಣ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಭ್ರಮವಿರದ ಮುಖಭಾವ ಹೊತ್ತು ಕೂತಿರುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಮರುಕವಾಯಿತು. ಹಿಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ವೈಭವಗಳನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಾಮಕಾವಸ್ತೆ ದರ್ಬಾರ್ ನಡೆಸುವ ಯುವರಾಜರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಭಾವನೆಗಳೇನಿರಬಹುದು ? ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ!

*                   *                     *

ಶುಭಂ – ಹನಿ ಹನಿ ಇಬ್ಬನಿ

ಚಿತ್ರ – ಶುಭಂ (೨೦೦೫)
ಸಾಹಿತ್ಯ – ಕವಿರಾಜ್
ಸಂಗೀತ – ಗುರುಕಿರಣ್
ಗಾಯಕಿ – ಚಿತ್ರ

ಹಾಡು ಕೇಳಿ 

ಹನಿ ಹನಿ ಇಬ್ಬನಿನ ಬಾಚಿ ಕುಡಿಯೋ ಆಸೆ
ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಹಕ್ಕಿ ನಿನ್ನ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯೋ ಆಸೆ

ಮುಗಿಲ ತಂಪಲಿ ಕೊಳಲ ಇಂಪಲಿ
ಅರಳೋ ಮೊಗ್ಗಿನ ಹರಡೋ ಕಂಪಲಿ
ಬೆರೆಯೋ ನೂರಾಸೆಯು

ಹನಿ ಹನಿ ಇಬ್ಬನಿನ ಬಾಚಿ ಕುಡಿಯೋ ಆಸೆ
ಇನಿದನಿ ಗುಬ್ಬಿ ನಿನ್ನ ಬಾಷೆ ಕಲಿಯೋ ಆಸೆ |

ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಮೋಡಕೆ ಬಗೆ ಬಗೆ ಬಣ್ಣ
ಬಳಿಯೋಕೆ ಆಸೆಯು
ಗಗನ ಭೂಮಿಯ ಚುಂಬಿಸೋ ತಾಣ
ನೋಡೋಕೆ ಆಸೆಯು
ಎಲೆ ತಂಗಾಳಿ ನಿನ್ನ ಜೋಕಾಲಿ
ಹೆಣೆದು ನಾ ಆಡಲೇ |

ಹನಿ ಹನಿ ಇಬ್ಬನಿನ ಬಾಚಿ ಕುಡಿಯೋ ಆಸೆ
ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಗುಬ್ಬಿ ನಿನ್ನ ಭಾಷೆ ಕಲಿಸೋ ಆಸೆ |

ನದಿಯೇ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹರಿಯುವೆ ಹೀಗೆ
ಬರಲೇ ನಾನೂ ಜೊತೆ
ಮರವೇ ಏತಕೆ ನಿಂತಲೇ ನಿಂತೆ
ನಿನದು ಏನೇ ಕಥೆ
ಮಳೆ ಬಿಲ್ಲಿನ ಮನೆ ಮಾಡೋಣ
ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡಲು |

*         *        *

ನಾನು ಕೊಂದ ಗಿಡ!

ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ ದಿನಸಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಳ್ಳುಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ತರಕಾರಿಗಳು ಎಂದಿನಂತಿಲ್ಲದೆ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು. ಅವೂ ಕೂಡ ತಾಜಾ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಕ್ಯಾಬೇಜ್, ಕಾಲಿಫ್ಲವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಿಂಪಡಿಸಿರುತ್ತಾರೆ, ದ್ರಾಕ್ಷಿಯಂತೂ ವಿಷದಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳೆಯುವ ಹಣ್ಣು ಎಂದು ಬರೆದು, ಪೆಜತ್ತಾಯರು ಬೇರೆ ಹೆದರಿಸಿದ್ದರು.  ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸೊಪ್ಪುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಏನೋ ರೋಗ ಬಂದಿದೆಯಂತೆ ಎಂದು ಎರಡು ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಟೀವಿ ವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಈರುಳ್ಳಿ ವಾಸನೆ ಆಗಲ್ಲ, ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಸೇರಲ್ಲ. ತಿನ್ನೋದೇನು? ಅಂತ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬರ ಫೋನ್ ಬಂತು.

ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು – “ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಟೆಂಪರೇಚರ್ ತುಂಬಾ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತದಂತೆ. ಗಿಡಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡುಬಿಡಿ. ಗುಲಾಬಿ ಹೊರಗೇ ಇರಲಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಒಳಗಿಡಲು ಇದು ಸಕಾಲ.”  ದೂರವಾಣಿ ಮಾಡಿದವರು ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ದೇಶದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಗಿಡಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ,ಪಾಲಿಸಿರುವ” ಹೆತ್ತ ತಾಯಿ” ಅನುಭವವಿರುವವರು.  ನಾನು ಮೊದಲೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಮನ್ನಿಸಿ ಈ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಯ್ಯೋ ಚಳಿಗಾಲ ಶುರುವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತೇ?  ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇದ್ದ ಸುಡುಬಿಸಿಲು, ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತರವರೆಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲ ಬರೀ ಭ್ರಮೆಯೇ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.

ಇಲ್ಲಿ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೈತುಂಬಿ ಬೆಳೆಯುವ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿನ ಚಳಿ,ಮಂಜಿನಿಂದ ಕಾಪಾಡಲು ಆ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜೋಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಆದರೆ ನಾನೇಕೋ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಲ್ಲ.  ಹಿಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೊರಗೆ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಿಡಗಳೆಲ್ಲ ಒಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರವಿಯ ವಿರಹವನ್ನು ತಾಳಲಾರೆವೆಂಬಂತೆ ಬಸವಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದವು. 

ಗಿಡಗಳನ್ನು ಯಾವಾಗ ಒಳಗೆ ತಂದಿಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ನಾನು ಬಸವಣ್ಣನವರು ಹೇಳಿದಂತೆ “ತನ್ನಂತೆ ಪರರ ಬಗೆದೊಡೆ” ಎಂಬ ನಿಯಮವನ್ನೇ ಗಿಡಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಅಂದರೆ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು, ಥಂಡಿ ತಡೆಯಲಾರೆ ಎಂದು ನನಗನ್ನಿಸಿದರೆ ಆಗ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ತಡವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ, ಗಿಡಗಳು ನನಗಿಂತ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ವಭಾವದವುಗಳೋ, ಬೇರಾವ ಕಾರಣವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಿಡಗಳು ಮುರುಟಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು.  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಹೊಸ ಗಿಡ ತಂದು ನೆಡುವುದೇ ಆಗಿದೆ ಹೊರತು ಹಳೆಯದು ಎಂದೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.

ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕೆಲವು ಸಸ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಚಳಿಗಾಲದ ಹವೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೂ ಬೀರದು. ಆದರೆ ಭಾರತದ ಒಣ ಹವಾಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿ ಬಾಳುವ ತುಳಸಿ, ಕರಿಬೇವು  ಹವಾಮಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವೈಪರೀತ್ಯವಾದರೂ ತತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.  ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನನಗೊಂದು ಕಹಿ ಅನುಭವವೂ ಆಗಿದೆ.  ಆಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕರಿಬೇವಿನ ಗಿಡ ಸುಮಾರು ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಾರಿಗೆ ಆಗೀಗ ನಾಲ್ಕೈದು ಎಲೆಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವಷ್ಟು  ಉದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.  ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟ ಮೇಲೂ  ಸುಮಾರು ದಿನಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಹೊರಗೆ ಹದವಾದ ಹೂ ಬಿಸಿಲಿತ್ತು.  

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಸವಣ್ಣನವರ ನಿಯಮವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ, ಪಾಪ!  ಕರಿಬೇವಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿಲು ಬೀಳಲಿ ಎಂದು ಆ ಗಿಡವನ್ನು ತಂದು ಬಿಸಿಲಿಗಿಟ್ಟೆ.  ಒಂದೆರಡು ಘಂಟೆಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಅದೇನು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಿಡ ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಕಳೆಗುಂದುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ನಾನು ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಾಯಿಲೆ ಹಿಡಿದ ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಿ,  ಒಂದು ದಿನ ಸತ್ತೇ ಹೋಯಿತು!  

ಶ್ರೀನಿ  ಅಶಾವಾದಿಯಂತೆ,  ಈ ಗಿಡ ಮತ್ತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದಿನ ಚಿಗುರಲೂ ಬಹುದು. ಈಗಲೇ ಇದನ್ನು ಎಸೆಯುವುದು ಬೇಡ ಅಂದರು. ನಾನೂ ಕೂಡ “ನೀನೊಲಿದರೆ ಕೊರಡು ಕೊನರುವುದಯ್ಯಾ..” ಎಂದು ನಂಬಿದವಳೇ.  ಎಂದೋ ಒಂದು ಸುದಿನ ಈ ಬಾಡಿ ಹೋದ ಗಿಡದಲ್ಲೂ ಜೀವ ಸಂಚಾರವಾದೀತೇನೋ ಎಂದು  ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಆ ಗಿಡವನ್ನು ಹೊರಗೆ ಎಸೆಯದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಆಸೆ ಫಲಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅಂದು ಬಿಸಿಲಿದೆ ಎಂದು ಗಿಡವನ್ನು ಹೊರಗಿಡದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಗಿಡ ಸಾಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹಳಹಳಿಸಿದೆ. ಒಣಗಿ ನಿಂತ ಕರಿಬೇವಿನ ಗಿಡವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಆನಂದರ ಸಣ್ಣ ಕಥೆ “ನಾನು ಕೊಂದ ಹುಡುಗಿ” ನೆನಪಾಗಿ , ಈ ಗಿಡವನ್ನು ನಾನೇ ಕೈಯಾರೆ ಕೊಂದೆನೇ ಎಂಬ ಅಪರಾಧಿ ಮನೋಭಾವನೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 

ಈ ಬಾರಿ ಹಾಗಾಗಬಾರದೆಂದೇ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ ಮೊದಲೇ ಹವಾಮಾನ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ನೀಡುವಂತೆ ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.  ಅದರಂತೆ,  ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ತಂದು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ . ಆದರೆ ಮುಂದಿದೆ ಮಾರಿ ಹಬ್ಬ!   ಮುಂದಿರುವ ಐದಾರು ತಿಂಗಳ ಹಿಮ ಸುರಿಯುವ ಕ್ರೂರ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಈ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಟಿಪ್ಸ್ ಕೊಡಿ ಪ್ಲೀಸ್…

ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿಯವರ ಎರಡು ಕವನಗಳು

ವಾಯುವಿಹಾರ – ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ 

ಬರಹೇಳಿದ್ದ ದುಷ್ಯಂತ.
ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕಾದಳು,
ಕಾದೇ ಕಾದಳು ಇವಳು.
ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಉಂಗುರ,
ಬಾನಲ್ಲಿ ಚಂದಿರ.

ರಥವಿಲ್ಲದ ಕುದುರೆಯಲ್ಲಿ
ಟಕಟಕಿಸುತ್ತ ಬಂದ ನಲ್ಲ
ಹತ್ತು – ಎಂದ.
ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ,
ಕಣ್ವ-ಗೌತಮಿಯರ ನೆನೆಯದೆ,
ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದಳು,
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಳು.

ಗಾಳಿಯ ಸುಗಂಧ ಇವನದೇ.
ಕುದುರೆಯ ವೇಗ ಮನಸಿನದೇ.

ಎಚ್ಚರಾದಾಗ-
ಉಂಗುರ ಮೀನಿನೊಳಗಿತ್ತು.
ಮುದಿ ಕುದುರೆ ಕುಂಟುತ್ತಿತ್ತು.
ಮರದ ಒಂಟಿ ನೆರಳು
ಕಾದು ಕಾದು… ಕರಟಿತ್ತು.
ಭರತ ನಗುತ್ತಿದ್ದ.

(೧೬-ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್-೨೦೦೬ )

*      *     *        *
ಶಿವೋಹಂ – ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ

ಜ್ಞಾನ ಮುದ್ರಾಂಕಿತ ಧ್ಯಾನಯೋಗಿಯ
ಅರ್ಧನಿಮೀಲಿತ ರೆಪ್ಪೆಗಳ ಕೆಳಗೆ
ಸಿಡುಕು ಮೂಗಿನ ನೇರದೊಳಗೆ
ಅರೆ-ಬರೆಯಾಗಿ ಕಂಡದ್ದು
ಅಂತಃಪುರದ ಹಂಸತಲ್ಪದಡಿಯಲ್ಲಿ
ಕುರುಡುಗತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ
ಮೂಷಿಕ ಸವಾರಿ ಹೊರಟ
ಮುದ್ದಿನ ಕುವರ
ಲೋಕ ಸುಟ್ಟರೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ
ಕೆಂಡಗಣ್ಣನ ಕೋಪ
ಆರದೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ
ಬಲಿಯಾಗಲೇಬೇಕು
ತಲೆಕೊಡಲು ಯಾರಿದ್ದೀರಿ
ಕಂದನ ಮುಂಡಕ್ಕೆ?

*         *
(೦೮-ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್-೨೦೦೬ )

ಆಸೆ – ಕೆ.ಎಸ್.ನ

ಕವಿ – ಕೆ.ಎಸ್.ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ
ಗಾಯಕಿ – ಎಸ್.ಜಾನಕಿ
ಸಂಗೀತ – ಸಿ.ಅಶ್ವಥ್          

ಹಾಡು ಕೇಳಿ

ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡಿಗೆ ತಲೆದೂಗುವ ಹೂ ನಾನಾಗುವ ಆಸೆ
ಹಸುವಿನ ಕೊರಳಿನ ಗೆಜ್ಜೆಯ ದನಿಯು ನಾನಾಗುವ ಆಸೆ

ಹಬ್ಬಿದ ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿನ ಮುಗಿಲಾಗುವ ಆಸೆ
ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ಜಿಂಕೆಯ ಕಣ್ಣಿನ ಮಿಂಚಾಗುವ ಆಸೆ

ತೋಟದ ಕಂಪಿನ ಉಸಿರಲಿ ತೇಲುವ ಜೇನಾಗುವ ಆಸೆ
ಕಡಲಿನ ನೀಲಿಯ ನೀರಲಿ ಬಳುಕುವ ಮೀನಾಗುವ ಆಸೆ

ಸಿಡಿಲನು ಕಾರುವ ಬಿರುಮಳೆಗಂಜದೆ ಮುನ್ನಡೆಯುವ ಆಸೆ
ನಾಳೆಯ ಬದುಕಿನ ಇರುಳಿನ ತಿರುವಿಗೆ ದೀಪವನಿಡುವಾಸೆ

ಮಣ್ಣಿನ ಕೊಡುಗೆಗೆ ನೋವಿಗೆ ನಲಿವಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿವಾಸೆ
ಮಾನವ ಹೃದಯದ ಕರುಣೆಗೆ ಒಲವಿಗೆ ದನಿಗೂಡಿಸುವಾಸೆ

*         *         *

“ಪ್ರಥಮ ರಾಜನಿಗೆ” – ಕೆ.ಎಸ್.ನ

ಕವಿ – ಕೆ.ಎಸ್.ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ
ಗಾಯಕಿ – ಎಸ್.ಜಾನಕಿ
ಸಂಗೀತ – ಸಿ.ಅಶ್ವಥ್ 

ಹಾಡು ಕೇಳಿ

ದೀಪವು ನಿನ್ನದೆ
ಗಾಳಿಯು ನಿನ್ನದೆ
ಆರದಿರಲಿ ಬೆಳಕು
ಕಡಲೂ ನಿನ್ನದೆ
ಹಡಗೂ ನಿನ್ನದೆ
ಮುಳುಗದಿರಲಿ ಬದುಕು

ಬೆಟ್ಟವು ನಿನ್ನದೇ
ಬಯಲೂ ನಿನ್ನದೇ
ಹಬ್ಬಿ ನಗಲಿ ಪ್ರೀತಿ
ನೆಳಲೋ ಬಿಸಿಲೋ
ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನವೇ
ಇರಲಿ ಏಕ ರೀತಿ

ಆಗೊಂದು ಸಿಡಿಲು
ಈಗೊಂದು ಮುಗಿಲು
ನಿನಗೆ ಅಲಂಕಾರ
ಅಲ್ಲೊಂದು ಹಕ್ಕಿ
ಇಲ್ಲೊಂದು ಮುಗುಳು
ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ

ಅಲ್ಲಿ ರಣದುಂದುಭಿ
ಇಲ್ಲೊಂದು ವೀಣೆ
ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ
ಆ ಮಹಾ ಕಾವ್ಯ
ಈ ಭಾವಗೀತೆ
ನಿನ್ನ ಪದಧ್ವನಿ

ದೀಪವು ನಿನ್ನದೆ
ಗಾಳಿಯು ನಿನ್ನದೆ
ಆರದಿರಲಿ ಬೆಳಕು
ಕಡಲೂ ನಿನ್ನದೆ
ಹಡಗೂ ನಿನ್ನದೆ
ಮುಳುಗದಿರಲಿ ಬದುಕು

*         *          *

ದೈತ್ಯ ನರ್ತನ – ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ

ಕವನ – ದೈತ್ಯ ನರ್ತನ
ಕವಯಿತ್ರಿ – ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ (ಜ್ಯೋತಿ ಮಹಾದೇವ್)

ದೈತ್ಯನ ವಿಕಾರ ಕನಸು
ಸಾಕಾರಗೊಂಡ ನರಕ,
ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯಗಳ ತಾಕಲಾಟ
ಅಲ್ಲಿ ನರಳಿದ ವರ್ತಮಾನ,
ಒಂದೊಂದೇ ದಿನ ಅಳಿದು
ಕರಗಿದ ಕಬ್ಬಿಣದರಗಿನ ಕಿರೀಟ,
ವೈರ-ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ನೇರ ಆಜ್ಯ
ಧೂಳಿನ ಬೆವರು-ನೆತ್ತರು;
ಲೆಕ್ಕವಿರದ ಕಣ್ಣೀರು.

ನೆರೆಮರೆಯ ಹಾವಿನ ಬೇಟೆಗೆ
ಕುಂಕುಮ ಲೇಪಿತ ಆಮಂತ್ರಣ,
ಹಿರಿಯಣ್ಣನಾಟಕ್ಕೆ ಕಿರಿಯರು
ದಾಳ, ಗಾಳ, ಹಿಮ್ಮೇಳ;
ಪರಮಕಾರ್ಯ ದಂಡಿನವರ
ಎದೆಯೊಡೆದ ಮುಮ್ಮೇಳ;
ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ವೇಷ
ಹಗಲು ದರೋಡೆಗೆ ಭಾಷ್ಯ,
ಗೆದ್ದೆತ್ತಿನಾಟದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯ.
ಹರಿಹರಿದು ಮಡುಗಟ್ಟುವ ಕೋಟಿಹನಿಗೆ
ಬಾನಬಟ್ಟಲೊಂದೆ ತಾಣ.

(೧೧-ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್-೨೦೦೬ )

*               *             *

ಮರೆತೇನೆಂದರ ಮರೆಯಲಿ ಹ್ಯಾಂಗ?

೯/೧೧ ನೊಂದವರಿಗೆ ಕಂಬನಿ

೯/೧೧ – ದುರಂತಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷವಾದರೂ, ಅಂದಿನ ಆಘಾತ ಮಾತ್ರ ಈಗಲೂ ನಿನ್ನೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಂತೆಯೇ ನೆನಪಿದೆ.  ಆಗ ನಾವಿದ್ದಿದ್ದು ನ್ಯೂಜೆರ್ಸಿಯಲ್ಲಿ. ಶ್ರೀನಿಯ ಕೆಲಸವಿದ್ದಿದ್ದು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ. ವಿಶ್ವವಾಣಿಜ್ಯಕೇಂದ್ರದ ಸಮೀಪದ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರಲ್ಲಿ.  ಆದಿನ ಎಂದಿನಂತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದ್ದಾಗಲೇ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಈ ದುರಂತ ವಾರ್ತೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟವರೆಲ್ಲ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರವನ್ನು ಸೇರಿ, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಬೂದಿ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡ ವಿಗ್ರಹಗಳಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರತೊಡಗಿದ್ದರು. ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರವೂ ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ಶ್ರೀನಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಯಾಕೆಂದರೆ ಮಣ್ಣು,ಧೂಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ದುರಸ್ತಿಗಾಗಿ ಮುಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು!

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಬರೆದ ಕವನವೇ ಒಸಾಮಾ!   ನಾಗರಿಕ ಬದುಕನ್ನು ಕದಡಿ ಬಗ್ಗಡವೆಬ್ಬಿಸುವ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೂ ಧಿಕ್ಕಾರ ಹಾಕುತ್ತಾ, ಈ ಕವನವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿಕೊಂಡೆ. ಯಾವ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಗುಣವೂ ಇಲ್ಲದ, ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ  ಸಿಟ್ಟು, ಬೇಸರ , ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳನ್ನು ಹಸಿಹಸಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣುವ ಕವನ.  

ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಬರವಣಿಗೆಯೂ ಇದೇ. ಅಂದು ಈ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯ ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ.

*       *       *

ಒಸಾಮಾ! ಒಸಾಮಾ!!

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದೇ ಹೆಸರು ಒಸಾಮಾ ಒಸಾಮಾ
ಕ್ರೌರ್ಯದಲಿ ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಸ್ಸೀಮ
ಮುಗಿಸಿ ನಗುತಿಹೆ ಮಾರಣಹೋಮ
ನಿನ್ನ ಸೋದರನೇನೋ ಆ ಕಾಲ ಯಮ

ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರ
ಸಾವಿನ ಬಾಯೊಳು ನುಗ್ಗಲು ಸಮರ
ಕೇಳದೆ ಜನರ ಚೀರಾಟ ಹಾಹಾಕಾರ
ಮುಟ್ಟಿದ್ದೆಲ್ಲ ಬೂದಿಯಾಗಿಸುವ ಭಸ್ಮಾಸುರ

ಜನರ ಕೊಲ್ಲಲು ವಿಧ ವಿವಿಧ ಪ್ರಯೋಗ
ಹೊಸಹೊಸ ರೂಪದಿ ನೂರಾರು ರೋಗ
ಮಾನವತೆ ಮಮಕಾರಕ್ಕೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿದೆ ಜಾಗ ?
ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ ವಿಶ್ವಶಾಂತಿಯ ರಾಗ

ನೀನರಿವ ಭಾಷೆಯೊಂದೇ ಗನ್ನು ಚೂರಿ ಚಾಕು
ಆಡುವ ಕೂಸುಗಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ ಬಂದೂಕು
ನೆರೆಹೊರೆಯ ಸಂಬಂಧ ಆಗಿದೆ ಸಿಕ್ಕು ಸಿಕ್ಕು
ನಿಲ್ಲಿಸು ಅಟ್ಟಹಾಸ ಇನ್ನು ಸಾಕು ಸಾಕು

ಬಯಸಿಹೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಅಮೆರಿಕವ ಮಾಡಲು ಹಣ್ಣಣ್ಣು
ತಣ್ಣಗಿಹ ಭಾರತಕ್ಕೂ ನಿನ್ನ ಕೆಂಗಣ್ಣು
ಸಾಮ ದಾನ ಭೇದಕೂ ತೆರೆಯದೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು
ಈಗ ದಂಡನೆಯ ಫಲವ ನೀನೇ ಉಣ್ಣು

ಇದ್ದರೆ ಇರಲಿ ಬಿಡಿ ದೇಶದೇಶದ ನಡುವೆ
ಗಡಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ರೇಖೆ
ಮನಸು ಮನಸಿನ ನಡುವೆ ಹೃದಯ ಹೃದಯದ ನಡುವೆ
ಧರ್ಮ, ಮತ, ಭಾಷೆಗಳ ನಿರ್ಬಂಧವೇಕೆ ?

ಸರ್ವಧರ್ಮದ ತಿರುಳು ಶ್ವೇತ ಶಾಂತಿಯ ಹೂವು
ಯಾವ ದೈವಕು ಸಮ್ಮತವಲ್ಲ ಸಾವು ನೋವು
ಇಸ್ಲಾಮಿನ ನೆಪದಿ ಉಗ್ರತೆಯ ಹಾವು
ಶಿಕ್ಷಿಸದೆ ಸಲಹುವನಾ ನಿನ್ನ ಅಲ್ಲಾಹು ?

(೯/೧೧/೦೧)

*       *         *

ದೃಷ್ಟಿ ತಾಕಿತೇ ನಿನಗೆ ರಂಗಯ್ಯ?

ಈಚೆಗೆ ರಾಮಪ್ರಿಯರ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುದ್ದು ಮಗುವಿನ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ ಮಾತು-ಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗೋದು ನಿಜವೇ?

ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ಬೀಳೋದು, ದೃಷ್ಟಿ ಆಗುವುದು ಇದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ.  ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಅರೆಬರೆ ಅನುಮಾನ!   ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ನಂಬಿಕೆ. ಅಮ್ಮನ ನಂಬಿಕೆ ಅಥವಾ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗೆ ನೀರೆರೆಯುವಂತೆ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆಗ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ  ಒಂದೋ – ಎರಡೋ ತಿಂಗಳಿರಬೇಕು.  ಮಗು  ಮೈತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದು,   ಯಾರಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೆ ನಗುವುದು, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.  ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರ  ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿತ್ತು.  ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಯಾಕೋ ಮೈ ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ.   ಒಂದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಈ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು.  ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ನನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದವರು ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೊಗಳಿದರೆ ಒಳಗೇ ಮುಜುಗರ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾವುದೋ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಂದವರನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಸಾಗಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು 🙂

ಒಂದು ದಿನ ಆ  ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿಬಂದವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಬಂದಿದ್ದರು. ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ  ಮಗುವನ್ನೆತ್ತಿ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡು ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೂ ಎರಡೂ ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆಡಿಯೂ ಬಿಟ್ಟರು.  (ಆಗ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು) ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು ಅವರು ಹೊರಟು ಹೋದರು.  ಅವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲನ್ನು ದಾಟಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ, ನಗುನಗುತ್ತಾ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಗು ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚಿ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತು.  ಇರುವೆ ಕಡಿಯಿತೇನೋ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದ್ದಾಯಿತು, ಮೈ ಕೈ ಉಳುಕಿತೇನೋ ಎಂದು ಶಂಕಿಸಿದ್ದಾಯಿತು.   ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದರ ಅಳು ನಿಲ್ಲದು. ಮುಖವನ್ನು ಕೆಂಪಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ಅಳತೊಡಗಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡು ನನಗಂತೂ ಕೈಕಾಲು ನಡುಗಲು ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.   ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅದೇನು ತೋಚಿತೋ, ಎಡಗೈ ಹಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ, ಇದ್ದಿಲು ಚೂರು, ಉಪ್ಪಿನ ಹರಳನ್ನು ತಂದು ಮಗುವಿಗೆ ನಿವಾಳಿಸಿ,  ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಲೆಗೆ ಅದನ್ನು ಹಾಕಿದಳು.  ಇದಾದ ನಂತರ ಮಗು ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಶಾಂತವಾಯಿತು!!

ಅಮ್ಮ ಗೆದ್ದವಳಂತೆ ಹೇಳಿದಳು –  ” ನಾನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲವಾ? ಮಗುವಿಗೆ ಯಾರದಾದರೂ ಕಣ್ಣು ತಾಗಿದರೆ, ಆ  ನೋಟ ಮಗುವನ್ನು ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚಿ ನೋಯಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳು ದೃಷ್ಟಿಯಾದರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಳುತ್ತವೆ.”  ಅಮ್ಮನ ಈ ವಾದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಆಧಾರವಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ,  ಆಮೇಲೆ ನಾನೆಂದೂ ದೃಷ್ಟಿ ತೆಗೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮನೊಡನೆ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಹೋದರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಉಪ್ಪು. ಬದಲಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಆಟವಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಗು! ನಾನೇಕೆ ಬೇಡವೆನ್ನಲಿ?  –  ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಆದರೂ  ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ!

ಇಲ್ಲಿನ ಮಾಲುಗಳಲ್ಲಿ  ಕಾಣಸಿಗುವ  ಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಮುದ್ದಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನೋಡಿದವರೆಲ್ಲ ” How cute!”  ಎಂದು ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.   ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಯಾರು ತಾನೇ ದೃಷ್ಟಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ?

***