ವಿರೋಧವಿಲ್ಲ ವಿರೋಧಿಗೆ

ಹಬ್ಬ ಬಂದರೂ ಹೊಸದೇನಿಲ್ಲ;
ಬಕೇಟಿನಲ್ಲಿ ಕದರಬೇಕಿಲ್ಲ ಸಗಣಿ ನೀರು
ಬೀದಿಯ ಧೂಳಡಗುವಂತೆ ಚಿಲ್ಲನೆ
ನೀರೆರಚಿ ಹೆಣೆಯಬೇಕಿಲ್ಲ
ಚುಕ್ಕಿ ಚೆಲ್ಲಿ ರಂಗೋಲಿ ಚಪ್ಪರವ
ಹೊಸ್ತಿಲಿನ ನೆತ್ತಿಗೆ
ಕೆಮ್ಮಣ್ಣಿನ ಬದಲು ಕೆಂಪು ಪೇಂಟಿದೆ
ತೋರಣಕ್ಕೆ ಮಾವಿಲ್ಲ, ಬೇವೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ
ಎಣ್ಣೆಯ ಜಿಗುಟು ತೊಳೆಯಲು
ಸೀಗೆಯ ಘಾಟು ಸಹಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ
ಶವರಿನ ಅಡಿ ಮೈತೆರೆದು ನಿಂತರೆ
ನಿತ್ಯ ಅಭ್ಯಂಜನವೇ, ಬೇಕಿಲ್ಲ
ಅದಕೊಂದು ಸಂಭ್ರಮದ ನೆವನ.

ಇಷ್ಟೇ ಮಿಣ್ಣಗೆ ಉರಿಯುವ
ಪುಟ್ಟ ಹಣತೆಗಳು ಸಾಕು
ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಕರಿ ಅಡರೀತು ಛಾವಣಿಗೆ
ಮನೆ ಕಪ್ಪಾದರೆ ಕೊಳ್ಳುವರಾರು?
ಮಾರಲು ಹಾಕಿದಾಗ, ಮೊದಲೇ ರಿಸೆಶನ್ನು!
ಮನೆ ತುಂಬಾ ಕಮಟು ತುಂಬುವ
ಅಗರುಬತ್ತಿಗೂ ನಿಷೇಧವಿದೆ
ಯಾವ ಶಾಸನವೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಿಧಿಸದೆಯೆ.
ಘಂಟೆಗಳ ದನಿಯಿಲ್ಲ,
ಹೂವು, ಪತ್ರೆಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ
ಪೂಜೆಯೂ ಕ್ಷಿಪ್ರ-ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ
ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ ದಾಸರು?
“ಸುಲಭಪೂಜೆಯ ಮಾಡಿ
ಬಲವಿಲ್ಲದವರು!”

ಹಬ್ಬದೂಟಗಳಲ್ಲಿ
ಸಿಹಿ ಯಾಕೆ ಕಡ್ಡಾಯ?
ತುಪ್ಪ, ಸಕ್ಕರೆ ಬೆರೆತು
ಹೆವ್ವಿಯಾಗಿರುವ ರಿಚ್ಚು ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು
ಚಪ್ಪರಿಸುವುದೆಂತು ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಲಿ
ಮರೆತು ಕ್ಯಾಲರಿಗಳ?
ಒಬ್ಬಟ್ಟಿಗೆ ಜೊತೆಯೆನಿಸುವ
ಖಾರದಂಬೊಡೆ, ಬೋಂಡಗಳ
ಮಾಡಲು ಉಪಾಯವೇನಾದರೂ ಇದೆಯೆ
ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಎಣ್ಣೆ ಬಳಸದಯೆ?

ಮಂಕು ಸುರಿಯುವ ಯುಗಾದಿಗೆ
ಇಷ್ಟಾದರೂ ಕಳೆ ಕಟ್ಟಿಸೋಣವೆಂದು
ಏಕೈಕ ಕನ್ನಡ ಉದಯ ಟಿವಿಗೆ ಮೊರೆ
ಹರಟೆ; ಚಟಪಟ ಮಾತಿನ ಪಟಾಕಿ
ಅದದೇ ಮುಖಗಳ ಅದೇ ಹಳೆ ಮುಖಾಬಿಲೆ
ತಾರೆಯರೊಡನೆ ಸಂದರ್ಶನ; ಅವರಿಗೆ ಹಬ್ಬವಿಲ್ಲವೇ?
ಅದೆಷ್ಟನೆಯ ಬಾರಿಯೋ ಮರುಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿರುವ
ಅದೇ ಮಚ್ಚುಕೊಚ್ಚಿನ ಸೂಪರ್‌ಹಿಟ್ ಸಿನಿಮ!

ವಾರ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಏನಿಲ್ಲ ಹೊಸದು ಅಂಥಾದ್ದು
ಎನ್‌ಡಿ‌ಎ, ಯುಪಿ‌ಎ, ಎಡ, ಬಲ, ತೃತೀಯರಂಗ
ಹೆಸರಷ್ಟೇ ಬೇರೆ, ತಿರುಳೊಂದೇ; ಮತದಾರನೇ ಮಂಗ
ಲೋಕಾಯುಕ್ತರ ರೈಡು, ನಾಯಕರ ದೆಹಲಿ ದೌಡು
ಕಣ್ಣೊರೆಸುವ ತನಿಖೆ, ಸಮಾವೇಶ ರದ್ದು
ಅದೂ ಈಗಾಗಲೇ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಓದಿ ಹಳಸಿದ್ದು!

ಯಾಕಲ್ಲೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ? ಬಾ ವಿರೋಧಿ ಬಲಗಾಲನ್ನಿಟ್ಟು
ಮುಖವೇಕೆ ಸಪ್ಪಗಿದೆ? ಕೇಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತೇ ನನ್ನ ಗೊಣಗಾಟ!
ಇರಲಿಬಿಡು, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಮುಚ್ಚುಮರೆ?
ಬೇವು-ಬೆಲ್ಲ, ಸಿಹಿ-ಕಹಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ ಕಣೊ ಕ್ಲೀಷೆ
ಈ ಬಾರಿ ಹೇಗಿತ್ತು ಸ್ವಾಗತದ ಹೊಸ ವರಸೆ?

ನಂಬಿಬಿಟ್ಟೆಯಾ ದಡ್ಡ, ಏಪ್ರಿಲ್ ಮುಂದುಂಟು
ಇದುವರೆಗೆ ಬಿಚ್ಚಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬರೀ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಗಂಟು
ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಅದಕೆ ಶುದ್ಧ ಸಂತಸದ ನಂಟು
ದಿನದ ಬವಣೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲೆನಿಸಿ
ಮೈಮರೆಸಿ ನಗಿಸುವುದೇ ಎಲ್ಲ ಹಬ್ಬಗಳ ಗುಟ್ಟು
ವಿರೋಧ ನಿನಗಿಲ್ಲ ವಿರೋಧಿ, ಬಾರಯ್ಯಾ
ಕಡು ವಿರೋಧಿಗೂ ನಮ್ಮೆದೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಗವುಂಟು!

“ಎಲ್ಲರಿಗೂ `ವಿರೋಧಿ’ ಸಂವತ್ಸರದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು!”

ಹೇಮಂತ

ಕವಿ – ಎಸ್.ವಿ. ಪರಮೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟ

ಹೇಮಂತ ಋತುರಾಜನಿಳೆಗೆ ಬಂದಿಳಿವಂದು
ಹೂವಿಲ್ಲ ಹಸಿರಿಲ್ಲ ಚಿಗುರೆಲೆಗಳಿಲ್ಲ.
ದುಂಬಿಗಳ ದನಿಯಿಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾಡಿಲ್ಲ
ಕುಸುಮಗಂಧ ತರುವ ಮರುತನಿಲ್ಲ.

ಚೆಂಗುಡಿಯ ಸಿಂಗರದ ವರವರೂಥಗಳೆನಿಸಿ
ಮೆರೆವ ಮರಗಿಡಬಳ್ಳಿ ಬರಿದೆ ಮೊಗವಿಳುಹಿ
ಮೌನದಲಿ ಮನದೆಗೆದು ಮನಮುರಿದು ನಿಂದಿಹವು
ಭಾಗ್ಯಹೀನರವೋಲು ದೀನರೆಂದೆನಿಸಿ.

ಮಂಜು ಮುಸುಕನು ಹೊದ್ದು ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳು ಮಲಗಿ
ಸುಯ್ಯೆಲರ ಸೂಸುತಿವೆ ನಿನ್ನ ಹಳಿದು
ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಸರಿದು ಮೊಗದ ಜವನಿಕೆಯೆಳೆದು
ತುಂಗೆ ತೊರೆ ಹರಿಯುತಿದೆ ನಡುಗಿ ಮೈನೆನೆದು.

ಹಣ್ಣೆಲೆಗಳುದುರುತಿಹ ಬರಲು ಮರಗಳನೇರಿ
ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತಿದೆ ಕಾನನದ ಹಕ್ಕಿ.
ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಯಲಿ ಹಿಮದೊಂದು ಸೋನೆಯಲಿ
ಮಿಣ್ಣನಿದೆ ಮಾನವನ ಜೀವ ಸೆರೆ ಸಿಕ್ಕಿ.

ಎತ್ತಲುಂ ಬಿಳಿಮಂಜು ಎತ್ತಲುಂ ಹಿಮಗಾಳಿ
ಎತ್ತಲುಂ ನಡುಗುತಿಹ ನೀರವಾಲೋಕ!
ಎತ್ತಲುಂ ಬರಡು ಬನವೆತ್ತಲುಂ ಜಡದ ಜನ
ಎತ್ತಲುಂ ಶೂನ್ಯಮನ ಮರುಗುತಿಹ ಮರುಕ.

ಹೇಮಂತನಾಳಿಕೆಯ ಕಠಿನ ಶಾಸನವಿಂತು
ಅದಕೆ ತಲೆವಾಗುವುದೆ ಸೃಷ್ಟಿಯೊಳಮರ್ಮ.
ಒಂದೊಂದು ಋತುವಿನಲಿ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯಲಿ
ಸಂಸ್ಕಾರ ಪಡೆಯುವುದೆ ಜೀವಗಳ ಧರ್ಮ.

* * *

ಹ್ಯಾಂಗೆ ಮಾಡಲಯ್ಯಾ ಕೃಷ್ಣ, ಪೋಗುತಿದೆ ಆಯುಷ್ಯ

ರಚನೆ : ಗೋಪಾಲದಾಸರು

ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣ

ಪುತ್ತೂರು ನರಸಿಂಹ ನಾಯಕ್

ಹ್ಯಾಂಗೆ ಮಾಡಲಯ್ಯಾ ಕೃಷ್ಣ ಪೋಗುತಿದೆ ಆಯುಷ್ಯ
ಮಂಗಳಾಂಗ ಭವಭಂಗ ಬಿಡಿಸಿ ನಿನ್ನ ಡಿಂಗರಿಗನ ಮಾಡೊ ಅನಂಗಜನಕ ||ಪ||

ಏಸು ಜನುಮದ ಸುಕೃತದ ಫಲವೊ ತಾನು ಜನಿಸಲಾಗಿ
ಭೂಸುರ ದೇಹದ ಜನುಮವು ಎನಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದೆಯಾಗಿ
ಮೋದತೀರ್ಥ ಮತ ಚಿಹ್ನಿತನಾಗದೆ ದೋಷಕೆ ಒಳಗಾಗಿ
ಲೇಶ ಸಾಧನವ ಕಾಣದೆ ದುಸ್ಸಹವಾಸದಿಂದಲೇ ದಿನದಿನ ಕಳೆದೆ ||೧||

ಶಶಿಮುಖಿ ಕನಕದ ಆಸೆಗೆ ಬೆರೆತು ವಸುಪತಿ ನಿನ್ನಡಿಯ
ಹಸನಾಗಿ ನಿನ್ನ ನೆನೆಯದೆ ಕೃಪೆಯ ಗಳಿಸದೆ ಕೆಟ್ಟೆನಯ್ಯ
ನಿಶಿಹಗಲು ಸ್ಥಿರವೆಂದು ತನುವನು ಪೋಷಿಸಲಾಶಿಸಿ ಜೀಯ
ಉಸುರಿದ ನೆಲವು ಸರ್ವಕಾಲ ನಿನ್ನೊಡೆತನ ಎಂಬುವ ಬಗೆಯನು ಅರಿಯದೆ ||೨||

ನೆರೆನಂಬಿದ ಪಾವಟೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಸರಿದು ಪೋದವಲ್ಲ
ಮರಳಿ ಈ ಪರಿ ಜನುಮವು ಬರುವ ಭರವಸೆಯಂತೂ ಇಲ್ಲ
ಪರಿಪರಿ ವಿಷಯದ ಆಸೆಯು ಎನಗೆ ಪಿರಿದು ಆಯಿತಲ್ಲ
ಹರಿಯೇ, ಜಗದಿ ನೀನೊಬ್ಬನಲ್ಲದೆ ಪೊರೆವರಿನ್ನಾರು ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ! ||೩||

ಅವನಿಯೊಳಗೆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ ಚರಿಸುವ ಹವಣಿಕೆ ಎನಗಿಲ್ಲ
ಪವನಾತ್ಮಕ ಗುರು ಮಧ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರವಚನ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ
ತವಕದಿಂದ ಗುರುಹಿರಿಯರ ಸೇವಿಸಿ ಅವರ ಒಲಿಸಲಿಲ್ಲ
ರವಿನಂದನ ಕೇಳಿದರುತ್ತರ ಕೊಡೆ ವಿವರ ಸರಕು ಒಂದಾದರಿಲ್ಲ ! ||೪||

ಭಾಗವತರೊಡಗೂಡಿ ಉಪವಾಸ ಜಾಗರ ಒಂದಿನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ
ರಾಗದಿ ಶುಕಮುನಿ ಪೇಳಿದ ಹರಿಕಥೆ ಸಂಯೋಗವೆಂಬೋದಿಲ್ಲ
ನೀಗುವಂಥ ಭವಭಯವ ಭಕುತಿ ವೈರಾಗ್ಯವೆಂಬೋದಿಲ್ಲ
ಯೋಗಿವಂದ್ಯ ಗೋಪಾಲವಿಠಲ ತಲೆಬಾಗಿ ನಿನ್ನನೇ ಬೇಡಿಕೊಂಬೆ ||೫||

ಶೆಟ್ಟಿ ಶಗಣಿ ತಿಂದ ಹಾಗೆ….

‘ಶೆಟ್ಟಿ ಶಗಣಿ ತಿಂದ ಹಾಗೆ’ – ಇದು ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಗಳ, ತೀರಾ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿರುವ ಒಂದು ತಮಾಷೆಯ ನುಡಿಗಟ್ಟು. , ‘ಬೇಡ ನೋಡು, ಕೊನೆಗೆ ಶೆಟ್ಟಿ ಆಗುತ್ತೀಯಾ…” , ‘ಅಯ್ಯೋ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಗೆ ನೋಡು, ಶೆಟ್ಟಿ ಶಗಣಿ ತಿಂದ ಹಾಗಾಯ್ತು’ ಎಂದು ಬೇಸ್ತುಬಿದ್ದವರನ್ನು – ನಮ್ಮ ಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಗುಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದವರು – ಛೇಡಿಸಲು ಈ ನುಡಿಗಟ್ಟನ್ನು ನಾವು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಶ್ರೇಯ ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೇ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಇರಲಿ, ಏನಿದು ಶೆಟ್ಟಿ ಶಗಣಿ ತಿಂದ ಕಥೆ?

ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ (ಕನಿಷ್ಟ ೨೫-೩೦ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಆಗಿರಬೇಕು) ‘ಮಯೂರ’ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಥೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಥೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂದ ಜಾಗ ತುಂಬಿಸಲು ‍BOxನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬರಹ. ಆ ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶವೇನೆಂದರೆ :-

ಒಂದೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಜಿಪುಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಇರುತ್ತಾನೆ. ದಿನಸಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಅವನ ಉದ್ಯೋಗ. ಒಂದು ದಿನ ಆ ಶೆಟ್ಟಿ ಕಲಬೆರಕೆ ಮಾಡಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ರಾಜನ ಎದುರು ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಯ್ಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿ ಶೆಟ್ಟಿಯದು ತಪ್ಪೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೂರು ವಿಧದ ಶಿಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೂರು ವಿಧದ ಶಿಕ್ಷೆಗಳು ಯಾವುವೆಂದರೆ –

೧. ಸಾವಿರ ವರಹಗಳನ್ನು ದಂಡವಾಗಿ ಕಟ್ಟುವುದು.

೨. ಇನ್ನೂರು ಛಡಿಯೇಟುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು.

೩. ನೂರು ಶಗಣಿ ಉಂಡೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು

ಕಂಜೂಸು ಶೆಟ್ಟಿ, ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸಾವಿರ ವರಹ ದಂಡ ಕಟ್ಟುವ ಬದಲು, ಹೇಗೋ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಶಗಣಿ ಉಂಡೆಯನ್ನೇ ತಿಂದು ಬಿಟ್ಟರಾಯಿತೆಂದು ಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಐವತ್ತು ಉಂಡೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೋ ತಿಂದು ಮುಗಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳಸಿ ಬಂದು, `ಆಯ್ಯಯ್ಯಪ್ಪಾ… ಈ ಕೆಲಸ ನನ್ನಿಂದಾಗದು, ಇನ್ನೂರು ಛಡಿಯೇಟನ್ನೇ ಕೊಡಿ. ಏಟಿನ ನೋವನ್ನಾದರೂ ತಡೆಯಬಹುದು, ಈ ಅಸಹ್ಯ ಸಹಿಸಲಾರೆ” ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗಲೆಂದು ಒಪ್ಪಿದ ರಾಜ ಇನ್ನೂರು ಛಡಿಯೇಟನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಭಟರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೂ-ಹೀಗೂ ನೂರು ಏಟು ತಿಂದ ಶೆಟ್ಟಿ, ಕೊನೆಗೆ ನೋವು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೆ – ’ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ನಾನು ಸಾವಿರ ವರಹ ದಂಡವನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ!”

ಶಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಮೊತ್ತ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರಬಹುದೇನೊ. ಆದರೆ ಕಥೆ ಇಷ್ಟೇ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅದು ಇಷ್ಟವಾಯಿತೇನೊ. ಕಥೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ನನಗೂ, ನಮ್ಮ ತಂದೆಗೂ ಹೇಳಿದರು. ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ತವರು ಮನೆಯವರಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕ, ಅಣ್ಣಂದಿರಿಗೆ, ಆಪ್ತರಿಗೆ, ಇಷ್ಟರಿಗೆ….ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕಥೆ ಬಾಯಿಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿ ಪ್ರಚಾರ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಆಗ ಓದಿದ ಇತರ ಓದುಗರಿರಲಿ, ಸ್ವತಃ ಕಥೆ ಬರೆದವರಿಗೂ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿರಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನ ಆದರಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರವಾದ ಈ ಕಥೆ ನಮ್ಮ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿದುಹೋಯಿತು. ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆಂದರೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ ಇಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ದವರಾಗುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ‘ಶೆಟ್ಟಿ… ಶಗಣೆ’ ನುಡಿಗಟ್ಟನ್ನು ಮಾತಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಿ, ಯಾವಾಗ ಬಳಸಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟು!

ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೆ, ಓದಿದ್ದು ಏನೇ ಇಷ್ಟವಾದರೂ, ಅದನ್ನು ಓದದೆ ಇದ್ದ ಇತರರಿಗೂ ಹೇಳುವುದೊಂದು ಸುಂದರ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ, ವರ್ಣರಂಜಿತವಾಗಿ, ರಸವತ್ತಾಗಿ, ಕೇಳುವರ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಘಟನೆಗಳು ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಹಾಗೆ! ಅದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕರಗತವಾಗಿದ್ದ ಕಲೆ. ‘ಕಸ್ತೂರಿ’ಯಲ್ಲಿ ಆಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ‘ಪುಸ್ತಕ ವಿಭಾಗ’ವಂತೂ ಅಮ್ಮನ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಅಮ್ಮನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಅದರ ಎಷ್ಟೊ ಕಥೆಗಳನ್ನು, ನಾನೇ ಹುಡುಕಿ ಓದಿದಾಗ ಸಪ್ಪೆ ಅನ್ನಿಸಿದಿದ್ದಿದೆ. ‘ವೆಂಕಟೇಶ ಮಹಾತ್ಮೆ’ಯಲ್ಲಿ ಬರುವ `ಮಾಧವ’ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕಥೆಯನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಂದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದ ನಮಗೆ, ಮೊದಲಬಾರಿ ತಿರುಪತಿಗೆ ಕುಟುಂಬಯಾತ್ರೆ ಹೊರಟಾಗ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರನಿಗಿಂತ ಮಾಧವನನ್ನು ನೋಡುವ ತವಕವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ಮೆಟ್ಟಿಲೊಂದರ ಮೇಲೆ ಅಡ್ಡಬಿದ್ದಂತೆ ಮಲಗಿರುವ ಮಾಧವನ ಬಡಕಲು ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಮಗಾದ ನಿರಾಸೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. (ದೇಗುಲದ ಕೆಲಸಗಾರರು, ಎಲ್ಲಾ ವಿಗ್ರಹಗಳಿಗೂ ನಾಮ ಬಳಿದು ಇಲ್ಲಿಗೂ ಬಂದವರು, ನಾಮ ಹಚ್ಚಲು ಅಡ್ಡಬಿದ್ದಿರುವ ಮಾಧವನ ಮುಖ ಕಾಣದೆ ಅವನ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೇ ಮೂರು ನಾಮ ಬಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದರು!)