ನಾನು ಕೊಂದ ಗಿಡ!

ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ ದಿನಸಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಳ್ಳುಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ತರಕಾರಿಗಳು ಎಂದಿನಂತಿಲ್ಲದೆ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು. ಅವೂ ಕೂಡ ತಾಜಾ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಕ್ಯಾಬೇಜ್, ಕಾಲಿಫ್ಲವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಿಂಪಡಿಸಿರುತ್ತಾರೆ, ದ್ರಾಕ್ಷಿಯಂತೂ ವಿಷದಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳೆಯುವ ಹಣ್ಣು ಎಂದು ಬರೆದು, ಪೆಜತ್ತಾಯರು ಬೇರೆ ಹೆದರಿಸಿದ್ದರು.  ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸೊಪ್ಪುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಏನೋ ರೋಗ ಬಂದಿದೆಯಂತೆ ಎಂದು ಎರಡು ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಟೀವಿ ವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಈರುಳ್ಳಿ ವಾಸನೆ ಆಗಲ್ಲ, ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಸೇರಲ್ಲ. ತಿನ್ನೋದೇನು? ಅಂತ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬರ ಫೋನ್ ಬಂತು.

ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು – “ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಟೆಂಪರೇಚರ್ ತುಂಬಾ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತದಂತೆ. ಗಿಡಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡುಬಿಡಿ. ಗುಲಾಬಿ ಹೊರಗೇ ಇರಲಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಒಳಗಿಡಲು ಇದು ಸಕಾಲ.”  ದೂರವಾಣಿ ಮಾಡಿದವರು ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ದೇಶದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಗಿಡಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ,ಪಾಲಿಸಿರುವ” ಹೆತ್ತ ತಾಯಿ” ಅನುಭವವಿರುವವರು.  ನಾನು ಮೊದಲೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಮನ್ನಿಸಿ ಈ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಯ್ಯೋ ಚಳಿಗಾಲ ಶುರುವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತೇ?  ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇದ್ದ ಸುಡುಬಿಸಿಲು, ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತರವರೆಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲ ಬರೀ ಭ್ರಮೆಯೇ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.

ಇಲ್ಲಿ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೈತುಂಬಿ ಬೆಳೆಯುವ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿನ ಚಳಿ,ಮಂಜಿನಿಂದ ಕಾಪಾಡಲು ಆ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜೋಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಆದರೆ ನಾನೇಕೋ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಲ್ಲ.  ಹಿಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೊರಗೆ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಿಡಗಳೆಲ್ಲ ಒಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರವಿಯ ವಿರಹವನ್ನು ತಾಳಲಾರೆವೆಂಬಂತೆ ಬಸವಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದವು. 

ಗಿಡಗಳನ್ನು ಯಾವಾಗ ಒಳಗೆ ತಂದಿಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ನಾನು ಬಸವಣ್ಣನವರು ಹೇಳಿದಂತೆ “ತನ್ನಂತೆ ಪರರ ಬಗೆದೊಡೆ” ಎಂಬ ನಿಯಮವನ್ನೇ ಗಿಡಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಅಂದರೆ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು, ಥಂಡಿ ತಡೆಯಲಾರೆ ಎಂದು ನನಗನ್ನಿಸಿದರೆ ಆಗ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ತಡವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ, ಗಿಡಗಳು ನನಗಿಂತ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ವಭಾವದವುಗಳೋ, ಬೇರಾವ ಕಾರಣವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಿಡಗಳು ಮುರುಟಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು.  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಹೊಸ ಗಿಡ ತಂದು ನೆಡುವುದೇ ಆಗಿದೆ ಹೊರತು ಹಳೆಯದು ಎಂದೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.

ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕೆಲವು ಸಸ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಚಳಿಗಾಲದ ಹವೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೂ ಬೀರದು. ಆದರೆ ಭಾರತದ ಒಣ ಹವಾಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿ ಬಾಳುವ ತುಳಸಿ, ಕರಿಬೇವು  ಹವಾಮಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವೈಪರೀತ್ಯವಾದರೂ ತತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.  ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನನಗೊಂದು ಕಹಿ ಅನುಭವವೂ ಆಗಿದೆ.  ಆಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕರಿಬೇವಿನ ಗಿಡ ಸುಮಾರು ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಾರಿಗೆ ಆಗೀಗ ನಾಲ್ಕೈದು ಎಲೆಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವಷ್ಟು  ಉದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.  ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟ ಮೇಲೂ  ಸುಮಾರು ದಿನಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಹೊರಗೆ ಹದವಾದ ಹೂ ಬಿಸಿಲಿತ್ತು.  

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಸವಣ್ಣನವರ ನಿಯಮವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ, ಪಾಪ!  ಕರಿಬೇವಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿಲು ಬೀಳಲಿ ಎಂದು ಆ ಗಿಡವನ್ನು ತಂದು ಬಿಸಿಲಿಗಿಟ್ಟೆ.  ಒಂದೆರಡು ಘಂಟೆಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ತಂದಿಟ್ಟೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಅದೇನು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಗಿಡ ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಕಳೆಗುಂದುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ನಾನು ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಾಯಿಲೆ ಹಿಡಿದ ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಿ,  ಒಂದು ದಿನ ಸತ್ತೇ ಹೋಯಿತು!  

ಶ್ರೀನಿ  ಅಶಾವಾದಿಯಂತೆ,  ಈ ಗಿಡ ಮತ್ತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ದಿನ ಚಿಗುರಲೂ ಬಹುದು. ಈಗಲೇ ಇದನ್ನು ಎಸೆಯುವುದು ಬೇಡ ಅಂದರು. ನಾನೂ ಕೂಡ “ನೀನೊಲಿದರೆ ಕೊರಡು ಕೊನರುವುದಯ್ಯಾ..” ಎಂದು ನಂಬಿದವಳೇ.  ಎಂದೋ ಒಂದು ಸುದಿನ ಈ ಬಾಡಿ ಹೋದ ಗಿಡದಲ್ಲೂ ಜೀವ ಸಂಚಾರವಾದೀತೇನೋ ಎಂದು  ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಆ ಗಿಡವನ್ನು ಹೊರಗೆ ಎಸೆಯದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಆಸೆ ಫಲಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅಂದು ಬಿಸಿಲಿದೆ ಎಂದು ಗಿಡವನ್ನು ಹೊರಗಿಡದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಗಿಡ ಸಾಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹಳಹಳಿಸಿದೆ. ಒಣಗಿ ನಿಂತ ಕರಿಬೇವಿನ ಗಿಡವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಆನಂದರ ಸಣ್ಣ ಕಥೆ “ನಾನು ಕೊಂದ ಹುಡುಗಿ” ನೆನಪಾಗಿ , ಈ ಗಿಡವನ್ನು ನಾನೇ ಕೈಯಾರೆ ಕೊಂದೆನೇ ಎಂಬ ಅಪರಾಧಿ ಮನೋಭಾವನೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 

ಈ ಬಾರಿ ಹಾಗಾಗಬಾರದೆಂದೇ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ ಮೊದಲೇ ಹವಾಮಾನ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ನೀಡುವಂತೆ ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.  ಅದರಂತೆ,  ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ತಂದು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ . ಆದರೆ ಮುಂದಿದೆ ಮಾರಿ ಹಬ್ಬ!   ಮುಂದಿರುವ ಐದಾರು ತಿಂಗಳ ಹಿಮ ಸುರಿಯುವ ಕ್ರೂರ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಈ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಟಿಪ್ಸ್ ಕೊಡಿ ಪ್ಲೀಸ್…

ದೃಷ್ಟಿ ತಾಕಿತೇ ನಿನಗೆ ರಂಗಯ್ಯ?

ಈಚೆಗೆ ರಾಮಪ್ರಿಯರ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುದ್ದು ಮಗುವಿನ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ ಮಾತು-ಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗೋದು ನಿಜವೇ?

ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ಬೀಳೋದು, ದೃಷ್ಟಿ ಆಗುವುದು ಇದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ.  ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಅರೆಬರೆ ಅನುಮಾನ!   ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ನಂಬಿಕೆ. ಅಮ್ಮನ ನಂಬಿಕೆ ಅಥವಾ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗೆ ನೀರೆರೆಯುವಂತೆ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆಗ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ  ಒಂದೋ – ಎರಡೋ ತಿಂಗಳಿರಬೇಕು.  ಮಗು  ಮೈತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದು,   ಯಾರಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೆ ನಗುವುದು, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.  ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರ  ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿತ್ತು.  ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಯಾಕೋ ಮೈ ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ.   ಒಂದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಈ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು.  ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ನನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದವರು ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೊಗಳಿದರೆ ಒಳಗೇ ಮುಜುಗರ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾವುದೋ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಂದವರನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಸಾಗಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು 🙂

ಒಂದು ದಿನ ಆ  ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿಬಂದವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಬಂದಿದ್ದರು. ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ  ಮಗುವನ್ನೆತ್ತಿ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡು ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೂ ಎರಡೂ ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆಡಿಯೂ ಬಿಟ್ಟರು.  (ಆಗ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು) ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು ಅವರು ಹೊರಟು ಹೋದರು.  ಅವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲನ್ನು ದಾಟಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ, ನಗುನಗುತ್ತಾ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಗು ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚಿ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತು.  ಇರುವೆ ಕಡಿಯಿತೇನೋ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದ್ದಾಯಿತು, ಮೈ ಕೈ ಉಳುಕಿತೇನೋ ಎಂದು ಶಂಕಿಸಿದ್ದಾಯಿತು.   ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದರ ಅಳು ನಿಲ್ಲದು. ಮುಖವನ್ನು ಕೆಂಪಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ಅಳತೊಡಗಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡು ನನಗಂತೂ ಕೈಕಾಲು ನಡುಗಲು ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.   ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅದೇನು ತೋಚಿತೋ, ಎಡಗೈ ಹಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ, ಇದ್ದಿಲು ಚೂರು, ಉಪ್ಪಿನ ಹರಳನ್ನು ತಂದು ಮಗುವಿಗೆ ನಿವಾಳಿಸಿ,  ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಲೆಗೆ ಅದನ್ನು ಹಾಕಿದಳು.  ಇದಾದ ನಂತರ ಮಗು ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಶಾಂತವಾಯಿತು!!

ಅಮ್ಮ ಗೆದ್ದವಳಂತೆ ಹೇಳಿದಳು –  ” ನಾನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲವಾ? ಮಗುವಿಗೆ ಯಾರದಾದರೂ ಕಣ್ಣು ತಾಗಿದರೆ, ಆ  ನೋಟ ಮಗುವನ್ನು ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚಿ ನೋಯಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳು ದೃಷ್ಟಿಯಾದರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಳುತ್ತವೆ.”  ಅಮ್ಮನ ಈ ವಾದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಆಧಾರವಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ,  ಆಮೇಲೆ ನಾನೆಂದೂ ದೃಷ್ಟಿ ತೆಗೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮನೊಡನೆ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಹೋದರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಉಪ್ಪು. ಬದಲಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಆಟವಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಗು! ನಾನೇಕೆ ಬೇಡವೆನ್ನಲಿ?  –  ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಆದರೂ  ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ!

ಇಲ್ಲಿನ ಮಾಲುಗಳಲ್ಲಿ  ಕಾಣಸಿಗುವ  ಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಮುದ್ದಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನೋಡಿದವರೆಲ್ಲ ” How cute!”  ಎಂದು ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.   ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಯಾರು ತಾನೇ ದೃಷ್ಟಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ?

***

ಪಾರ್ವತಮ್ಮನವರು ಎಲ್ಲಿ? ಕಾಣ್ತಾ ಇಲ್ಲ?

 ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್

ಚಿತ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವಾರ ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪಾರ್ವತಮ್ಮನವರ ಅಂಕಣವನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬಳು. ಚಿತ್ರರಂಗದ ಕುರಿತು ಅವರು ನೀಡುತ್ತಿದ ಒಳವಿವರಗಳು ಓದಲು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಿರ್ಮಾಪಕಿಯಾಗಿ, ವಿತರಕಿಯಾಗಿ, ನಟನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ,ತಾಯಿಯಾಗಿ ಅವರ ಅನುಭವ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪುರುಷರ ಪತ್ನಿಯರು ತಮ್ಮ ಪತಿಯ ಪ್ರಭಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗಿ ಹೋಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ರಾಜ್‍ರಂತಹ ಮೇರು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರು. ಇಂತಹ ಪಾರ್ವತಮ್ಮನಂತಹ ಪಾರ್ವತಮ್ಮನೇ ರಾಜ್ ಮೃತದೇಹದ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ದು:ಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಜನರ ಕಣ್ತುಂಬಿ ಬಂದಿತೋ?

ರಾಜ್ ಕುರಿತು ಈಗಾಗಲೇ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಬರೆದಿರಬಹುದಾದಾರೂ, ರಾಜ್ ಅವರನ್ನು ಅತಿ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡಿರುವ ಪತ್ನಿಯೋ, ಮಕ್ಕಳೋ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯವೆನಿಸುವ ವಿವರಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ  ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ಓದುವುದು ಕೂಡ ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ತಮಗಾಗದವರ ಮಾನಾಪಹರಣಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಇದೆ.

ಬೀಚಿಯವರು ತಮ್ಮ ಭಯಾಗ್ರಫಿಯಲ್ಲಿ ಅನಕೃ ಕುರಿತು ಬರೆದಿರುವ ಅಭಿಮಾನದ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಈಗಾಗಲೇ ನೆಲೆಯಾಗಿರುವ ಅನಕೃ ಅವರ ಧೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಜೊತೆಗೆ , ತಮಾಷೆ,ತುಂಟತನದ  ಅವರ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತ್ತವೆ. ಯಾರೋ ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತು ಕಥೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುವ ಇಂತಹ ಆಪ್ತ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅಪರೂಪದ ಮಾಹಿತಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅವು ಎಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚಾಗಿರದ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳು.

ಚಿತ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಅಂಕಣ ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮಂಗಳವಾರ ಪ್ರಕಟವಾಗ ತೊಡಗಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿವಾರ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಚೆಗೆ ಕೆಲವು ವಾರಗಳಿಂದ ಯಾಕೋ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಅಂಕಣ ಪ್ರಕಟವಾದಂತಿಲ್ಲ. ಇಳಿ ವಯಸ್ಸು, ಪತಿಯ ಮರಣದ ವ್ಯಥೆ, ಚಿತ್ರರಂಗದ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಗಳು ಗಟ್ಟಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ “ವಜ್ರೇಶ್ವರಿ”ಯನ್ನೂ ಮೆತ್ತಗಾಗಿಸಿದೆಯೋ ಏನೋ.

ಈ ಅಂಕಣ ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರೆಯಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಇದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುವಂತೆ ಚಿತ್ರಲೋಕದ ವೀರೇಶ್ ಅವರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸವಿನಯ ಮನವಿ. 🙂

***

ಹಾಡು ಹಳೆಯದಾದರೇನು?

“ಹಳೆಯ ಹಾಡು ಹಾಡು ಮತ್ತೆ
ಅದನೇ ಕೇಳಿ ತಣಿಯುವೆ
ಹಳೆಯ ಹಾಡಿನಿಂದ ಹೊಸತು ಜೀವನ ಕಟ್ಟುವೆ”

ಜಿ.ಎಸ್.ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರ ಈ ಗೀತೆ ನನಗೀಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ನನಗೆ ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳ ಭಂಡಾರ ಸಿಕ್ಕಿದೆ.  ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ  ನಮ್ಮ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಆ ಮಾತು-ಈ ಮಾತು ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪಿ.ಕಾಳಿಂಗರಾಯರ “ಉದಯವಾಗಲಿ ನಮ್ಮ ಚೆಲುವ ಕನ್ನಡನಾಡು” ಹಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು ಬಂದಿತು.ನಾನು ಈಚೆಗೆ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳೇ ಇಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಾಯಿತು” ಎಂದೆ. ಅವರು – “ಆ ಹಾಡು ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ, ಬೇಕಾದರೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿ” – ಎಂದು ತಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಡುಗಳ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು.

ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ತುಂಬಾ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳ ಕ್ಯಾಸೆಟ್‍ಗಳು.   ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗಾದ ಸಂತೋಷ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ.   ಈಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಎಸ್.ಕೆ. ಕರೀಂಖಾನರ ಸ್ವರ್ಣಗೌರಿ, ಘಂಟಸಾಲರ ಶಿವಶಂಕರಿ….ಹಾಡಿರುವ ಜಗದೇಕವೀರನ ಕಥೆ, ಸೋರಟ್ ಅಶ್ವತ್ಥ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ನೀಡಿರುವ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು, ಪಿ.ಬಿ. ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಹಾಡಿರುವ ತುಂಬಾ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳು….ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದ ಅಪರೂಪದ ಗೀತೆಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದವು. 

ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಯಾಸೆಟ್‍ಗಳು. ಈಗಿನ ಹೊಸ ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೇಳಲು ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲದವು. ಆ ಮಿತ್ರರ ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳ ಅಭಿಮಾನ ಅದೆಷ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲೆಂದೇ ಒಂದು ಟೇಪ್ ರೆಕಾರ್ಡರ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರಂತೆ!

ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸುಮಾರು ಹತ್ತಿಪ್ಪತು ಕ್ಯಾಸೆಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡೆ.  ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮೂಲೆಗೆ ಬಿಸಾಕಿದ್ದ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಪ್ಲೇಯರಿನಲ್ಲಿ ಆ ಹಾಡುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದೆ. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಸುಂದರ.  ಎಷ್ಟೊಂದು ಚೆಲುವಾಗಿ ಹೆಣೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಗೀತೆಗಳು!   ಈಗಿನ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಆಧುನಿಕ ವಾದ್ಯಗಳಿಲ್ಲದೆಯೂ ಕಿವಿಗಿಂಪೆನಿಸುವ ತಣ್ಣನೆಯ ಸಂಗೀತ ಅದು.  ಸೀಮಿತ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದ ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳು, ಇಂದಿನ ಅಬ್ಬರದ, ಆಡಂಬರದ ಸಂಗೀತದ ಮುಂದೆ ಬಡಕಲು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಕೂಡ.  ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನೇ ರೀಮಿಕ್ಸಿನ ಗಾಣದಲ್ಲಿ ಅರೆದು, ಹಣ ದೋಚುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ,  ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳದು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದ ದುರ್ಗತಿ!

ಈಗ,  ಕ್ಯಾಸೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುವ ಗಾನಸುಧೆಯನ್ನು mp3ಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ಸಿಡಿಗಳಿಗೆ ತುಂಬಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕ್ಯಾಸೆಟ್‍ನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸುವಾಗ ನಿಮಗೂ ಒಂದು ಸಿಡಿ ತಲುಪಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಆಶ್ವಾಸನೆಯನ್ನು ನಿಜ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. 🙂

ಬೇಳೆಗಳ ಬೆಲೆ ಗಗನಕ್ಕೆ, ಯಾಕೆ?

ಬೆಳ್ಳಿ,ಬಂಗಾರವಾಯಿತು, ಗ್ಯಾಸ್ ಆಯಿತು, ಈಗ ಬೇಳೆಗಳ ಸರದಿಯೇ?? 

ಇವತ್ತು ದಿನಸಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಬೇಳೆಗಳ ಬೆಲೆ ಮಾಮೂಲಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದು ಕಂಡು ಬಂದಿತು. ತೊಗರಿಬೇಳೆಯ ಬೆಲೆಯಂತೂ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬೇಳೆಗಳ ಬೆಲೆ ಮೇಲೇರಲು ಏನಾದರೂ ಕಾರಣವಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಕೃತಕ ಅಭಾವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಿಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲೂ ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆಯೇ? ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆ ಇದೆಯೇ? ಅಲ್ಲಿಯವರು ಯಾರಾದರೂ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿ. ನಾನಂತೂ ಯಾವ ಬೇಳೆಯನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಹಿಂದೆ ತಂದಿದ್ದ ಒಂದೆರಡು ಪ್ಯಾಕೆಟ್‍ಗಳು ಕಾಣಿಸಿದವು. ಅದನ್ನೇ ಮಿತವಾಗಿ ಬಳಸುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.  ಬೇಳೆಗಳ ಬೆಲೆ ಇಳಿಯುವವರೆಗೆ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಬೇಳೆಯೂ ಇಲ್ಲ. 🙂