ಚರ್ಚೆಗಳಿಂದೇನಾದೀತು?

ಅಂತರ್ಜಾಲದ ವಿವಿಧ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆ, ವಾದಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅನಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ: ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆಗಳಿಂದ ಏನಾದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾದೀತೆ? ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವವರಿಗೆ, ಭಾಗವಹಿಸದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡುವ ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳು ತಿಳಿದು ಬರಬಹುದು, ಕಾಲಕ್ಷೇಪವೂ ಆಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನಾದರೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ?

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಮೈಲ್ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. “ವಿಷಯ: ಅಳಿಯುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನಾಳೆಗೂ ಉಳಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?” ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಘನಘೋರ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ನಾನೂ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕಳಕಳಿಯುಳ್ಳವರೇ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಈ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಏನಾದರೂ ಉಪಯುಕ್ತವಾದುದೇ ಹೊರಬಂದೀತು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಊಹೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೇನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಚರ್ಚೆಯ ನಡುವೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ತಂದುಬಿಟ್ಟರು. ಸರಿ, ಚರ್ಚೆಯ ಗಾಡಿ ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸುವ ಬದಲು ಸಂಸ್ಕೃತ ಹಳಿಯುವ ಹಳಿಯತ್ತ ವಾಲಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತು! ಕೂಡಲೇ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವರು ಸಂಸ್ಕೃತದ ರಕ್ಷಕರಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟರು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಕನ್ನಡದ ಕಾವಲುಗಾರರಾದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯ ಮೂಲ ಆಶಯವೇನೆಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮರೆತುಹೋಯಿತು.

ಇದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಮಾತ್ರ. ಯಾವುದೇ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೂ, ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ತಾವಂದುಕೊಂಡ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತಲೇ ಸಾಗಿಸಲು ಕೆಲವರು ಕಾದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಚರ್ಚೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಬಗೆಗಾದರೆ ಅದು ಕೊನೆಗೆ ದಲಿತ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಹುಸೇನ್ ಬಗೆಗಿನ ಚರ್ಚೆ ಹಿಂದು-ಮುಸ್ಲಿಂ ಕಲಹಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಬಡತನ, ಟ್ರಾಫಿಕ್, ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಚರ್ಚೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೊನೆಗೆ ಅಮೆರಿಕ, ಐಟಿಗೆ ಗ್ರಹಚಾರ ಬಿಡಿಸುವತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಇನ್ನೇನೋ ಆಗಿ, ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೇನೂ ಆಗದೆ ಚರ್ಚೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆಯಿತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆಗಲೂ ಅದರಿಂದೇನು? ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮಗೆಲ್ಲಿದೆ? ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಭಾರೀ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿ, ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಡಿಸುವ ಠರಾವುಗಳೇ ಸರಕಾರದ ಕಿವಿ ತಲುಪುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗುವಾಗ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆಗಳಿಂದ, ಅವುಗಳಿಂದ ದೊರಕುವ ಪರಿಹಾರಗಳಿಂದ ಏನನ್ನು ತಾನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು? ಸರಳ ಮದುವೆ v/s ಅದ್ಧೂರಿ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆದ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅನುಷ್ಟಾನಕ್ಕೆ ತಂದವರು ಬೆರಳೆಣೆಕೆಯಷ್ಟಾದರೂ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅಂತಹ ಚರ್ಚೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಉಪಯುಕ್ತವೆನ್ನಬಹುದು.

ಹಿಂದೆ, ವೇದಾಂತ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೋತವರು ಗೆದ್ದವರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಇತ್ತು. ಎಸ್. ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರು “ಸಾರ್ಥ” ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಮತ್ತು ಮಂಡನ ಮಿಶ್ರರ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ವಾಗ್ವಾದವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಬಹುಪಾಲು ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿತಂಡವಾದವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎದುರಾಳಿ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದೇನೇ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳನ್ನು ತಂದು ಸುರಿದರೂ ಅದನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಚರ್ಚೆಯ ಕಾವು ವೇದಿಕೆಯ ಹೊರಗೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ವಾದ ತೀರಾ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿದು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ.

ಚರ್ಚೆಗಳೆಂದರೆ ನನಗೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಚರ್ಚೆ = ಜಗಳ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಂದು ಭಯವಾಗುವುದೂ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಸಿನಿಕಳೆಂದರೂ ಸರಿಯೆ, ಪುಕ್ಕಲಿ ಎಂದರೂ ಸರಿಯೇ, ನಾನಂತು ಚರ್ಚೆಗಳಿಂದ ದೂರವೇ ಇರಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನಿಮಗೆ ಚರ್ಚೆಗಳಿಂದ ನಿಜವಾಗಿ ಉಪಯೋಗವಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಆ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚರ್ಚಿಸಿ. ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಚರ್ಚೆಗೆಳೆಯಬೇಡಿ. ಚರ್ಚೆಗೆ ನಾನಂತೂ ಸಿದ್ಧಳಿಲ್ಲ!

**********************************************************************************************

ಮೂರು ಬಗೆಯ ವಾದಗಳು (ಶತಾವಧಾನಿ ಗಣೇಶ್ ಅವರ ಲೇಖನದಿಂದ)

೧. ವಾದ – ಕೇವಲ ಸತ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಅತ್ಯಂತ ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಅಧ್ಯಯನಗಳ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅರಿವನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಡೆಸುವ ಚರ್ಚೆ.

೨. ಜಲ್ಪ – ವ್ಯಾಸಂಗದ ಬಲವಿದ್ದರೂ ಕೇವಲ ತಾನೇ ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ನಡೆಸುವ ವಾಗ್ಯುದ್ಧ.

೩. ವಿತಂಡ – ವ್ಯಾಸಂಗ ಹಾಗೂ ಸತ್ಯ ಸಂವೇದನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಪರಪಕ್ಷ ದೂಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಾವಸಾನವಾಗುವ ಕೋಲಾಹಲ.

*******************************************

ನೀವು ಚರ್ಚಾಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಾದ-ವಿವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದವರಾದರೆ, ನಿಮ್ಮ ವಾದ ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬಗೆಯದು ?