ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಾ!

ವಿವೇಕಾನಂದ!

ಚಿತ್ರ: ಅರುಣ್ ಮೂರ್ತಿ

ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ
ಜನಿಸಿದ ಧೀರ ಸನ್ಯಾಸಿ
ವಿಶ್ವ ಭೂಪಟದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ
ಭಾರತವ ಹೆಸರುವಾಸಿ

ಪರಮಹಂಸರ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯು
ಕಟೆದು ನಿಲಿಸಿದ ಮೂರುತಿ
ನರೇಂದ್ರನೆಂಬ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ
ವಿವೇಕಾನಂದನೆನಿಸಿದ ಕೀರುತಿ

ಮಲಗಿ ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಜನರನು
ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಛಲದಲಿ
ಸಿಂಹದಂತೆಯೇ ಗರ್ಜಿಸಿದ್ದನು
‘ಏಳಿ! ಎದ್ದೇಳಿ!’- ಗುಡುಗಿನ ದನಿಯಲಿ

ಶಿಕಾಗೊ ನೆಲವಿದು ಧನ್ಯವಾಯಿತು
ಅವನ ಪಾದಧೂಳಿಯು ಸೋಕಲು
ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಕಹಳೆ ಮೊಳಗಿತು
ಸರ್ವಧರ್ಮದ ಸಭೆಯೊಳು!

ಓ ವೀರ! ನೀನು ಕನಸಿದ ನಿನ್ನ ಭಾರತ
ನೋಡು ಬಾ ಇಂದೇನಾಗಿದೆ
ಧೈರ್ಯ ಅತ್ತಿದೆ ; ಶೌರ್ಯ ಸತ್ತಿದೆ
ಹೇಡಿತನವೇ ಸಹನೆಯೆನ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜ್ಯವ ಆಳಿದೆ

ಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತಲೆ ಇದೆ
ಬಿಡದೆ ರಕ್ತದ ಓಕುಳಿ
ಉಗ್ರ ದಾಳಿಯ ತಡೆಯಹೋದರೆ
ನಮ್ಮ ಯೋಧರ ಶಿರ ಬಲಿ

ಕೊಲೆ, ಸುಲಿಗೆ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ
ತುಂಬಿದ ದೇಶ ಶುದ್ಧವೇ?
ಪತ್ರಿಕೆಯ ತಲೆಬರಹಗಳಲಿ
ನಿತ್ಯ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಸುದ್ದಿಯೇ!

ಅಳಿದ ಹಿರಿಮೆಯ ಮರಳಿ ಕೊಡಿಸಲು
ನೀನೇ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಾ
ತಾಯಿದೇವಿಯ ಸಂಕೋಲೆ ಬಿಡಿಸಲು
ಸಿಡಿಲಿನಂತೆ ಸಿಡಿದೆದ್ದು ಬಾ!
***

(`ಡಿಂಡಿಮ’ ಆಶುಕವಿತೆ, ಅಕ್ಟೊಬರ್,೨೦೧೩)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Related Posts

ವಾರ್ಡ್ ನಂಬರ್ ಸೊನ್ನೆವಾರ್ಡ್ ನಂಬರ್ ಸೊನ್ನೆ

ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆ ವಾರ್ಡಿನ ಹೆಸರೇ ವಿಚಿತ್ರ, ನಿಜ. ಪೊಲೀಸರ ಹಿಂಡು. ಅವಳು ಬಾಯ್ತೆರೆದು ನುಡಿಯಾಡುವುದನೆ ಕಾದು ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಅದೊಂದು ಯಾತನೆಯ ಮೊತ್ತ ಅತ್ತಿತ್ತ ಚಲಿಸಲಾರದು, ಮಗ್ಗುಲು ಹೊರಳಲಾರದು, ಮೂಗು-ಕಣ್ಣು ಗುರುತಿಸಲಾಗದ ಕರಿ ನೆರಳು ; ಬರೀ ನರಳುವ ಕೊರಳು ‘ಹೂಂ ಹೇಳಮ್ಮಾ….

ಸೋನು, ಫೋನು ಮತ್ತು ನಾನುಸೋನು, ಫೋನು ಮತ್ತು ನಾನು

‘ನಾ ನಿನ್ನ ಕನಸಿಗೆ ಚಂದಾದಾರನು ಚಂದಾ ಬಾಕಿ ನೀಡಲು ಬಂದೇ ಬರುವೆನು!’ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಜೀವತುಂಬಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೋನು ಎಂಥ ಸಾಲು, ಎಷ್ಟು ಚಂದ! ತಲೆದೂಗಿದೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಹಾಡ ಹಿಡಿದು ಸವಿದೆನು ಕರೆಯಿತು ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಫೋನು ಹಾಡನಲ್ಲೇ

ಅವನಿಗೊ೦ದು ಪ್ರಶ್ನೆ?ಅವನಿಗೊ೦ದು ಪ್ರಶ್ನೆ?

ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ನಾನು ನುಡಿದ ಮಾತುಗಳನೇ ನ೦ಬಿಬಿಟ್ಟೆ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಇರುವ ಭಾವ ಹೊಕ್ಕು ನೋಡಲಿಲ್ಲವೇತಕೆ? ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳನೆ ನಾನು ನನ್ನವೆ೦ದು ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ ನನ್ನ ಎದೆಯ ರಾಗಗಳಿಗೆ ನೀನು ಕಿವುಡನಾದೆ ಏತಕೆ? ನಿನ್ನದೊ೦ದು ಸವಿ ಮಾತಿನಿ೦ದ ನನ್ನ ದು:ಖ ಕಳೆಯುತಿತ್ತು ಒ೦ದು ಮಾತೂ