ತೆರೆಯೋ ಬ್ಲಾಗಿಲನು!

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ. ಅದು ಬ್ಲಾಗುಗಳ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಒಂದೊಂದಾಗಿ, ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗುಗಳು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ, ಚಂದಚಂದದ ಕಾವ್ಯತ್ಮಕ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ವೆಬ್ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುತ್ತಾ ಅಡಿಯಿಡುತ್ತಿತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳ ತೋರಣ ಕಟ್ಟಿದ್ದ, ಆ ಸುಂದರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬರುವುದೆಂದರೆ ನನಗಂತೂ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಚಂದದ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ಅಂದವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮನೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಅರಿಶಿನ-ಕುಂಕುಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬರುವ ನವರಾತ್ರಿ ಸಂಜೆಯ ಸಂಭ್ರಮ. ಈ ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ಕೆಂಬ ಮಾಯಾವಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಗ ಇಷ್ಟಾಗಿ ಆವರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಮಾತುಕಥೆಗಿದ್ದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಹರಟೆಕಿಟಕಿಗಳಂತಿದ್ದವು ಈ ಬ್ಲಾಗುಗಳು.

ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಸಂಚಿಗೆ ಸೇರಿಹೋದ ಮರೆಯದ ಚಿತ್ರಗಳೆಷ್ಟೋ. ಪರಿಚಿತರಾದ ಹಿರಿಯ/ಕಿರಿಯ ಗೆಳೆಯ-ಗೆಳತಿಯರು ಅದೆಷ್ಟೋ! ಸುಶೃತ, ಶ್ರೀನಿಧಿ, ತೇಜಸ್ವಿನಿ, ಸಿಂಧು, ಜ್ಯೋತಿ, ಮಾಲಾ, ಶಿವು, ಶುಭದಾ, ವೇಣು, ಜಗಲಿ ಭಾಗವತ, ವಿಕ್ರಮ್, ಶಾಂತಲಾ, ಅನ್ವೇಷಿಗಳು, ಚೇತನಾ, ತವಿಶ್ರೀ, ನೀಲಾಂಜನ, ಶ್ರೀಮಾತಾ, ಶ್ರೀದೇವಿ, ಸುರೇಖ, ಸತೀಶ್, ಸುಧನ್ವ, ಸುಶೀಲ್ ಸಂದೀಪ್, ಮಧು… (ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಹೆಸರುಗಳಿವೆ…ಈ ಪಟ್ಟಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಲ್ಲವೆಂದು ಗೊತ್ತಿದೆ…) ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಬ್ಲಾಗು ಅವರದ್ದೇ ಅರಮನೆ. ಅವರವರ ರುಚಿ-ಅಭಿರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬ್ಲಾಗಿನ ಅಲಂಕರಣ. ಒಂದಿದ್ದಂತೆ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ! ಒಂದೊಂದಕ್ಕೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಅಂದ-ಚಂದ-ರುಚಿ-ಪರಿಮಳ! ಆ ಬೆರಗಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನಿತ್ತು? ಏನಿರಲಿಲ್ಲ?

ಅಲ್ಲೇ ಹೊಸ ಪರಿಚಯಗಳು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು ; ಸ್ನೇಹಸುಮಗಳು ಅರಳಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು ; ಮುನಿಸು, ಕಲಹ, ಜಗಳ, ರಗಳೆಗಳಿಗೂ ಅದೇ ವೇದಿಕೆ. ಕೊನೆಗೆ ರಾಜಿ, ಪಂಚಾಯ್ತಿಗಳೂ ಅಲ್ಲೇ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ನಾವಿನ್ನು ಓದಲು-ಬರೆಯಲು ಮರೆತುಹೋದೆವಾ ಎನ್ನುವ ಕೊರಗನ್ನು ಕೊನೆಯಾಗಿಸುವಂತೆ ಓದಿದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ಬರಹಗಳ ರಾಶಿ ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದೊಂದು ಬರಹ ಬೃಂದಾವನವೇ ಸೈ!

ನನ್ನ ತುಳಸಿವನದಲ್ಲಿ ‘ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ಲಾಗ್ಸ್’ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಬ್ಲಾಗುಗಳಿಗೆ ಲಿಂಕ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ನಂತರ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಧೂಳು ಕೊಡವಿದಾಗ, ಆ ಲಿಂಕುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಕೆಲವು ತೆರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವು ನಿಂತೇ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ದಿನ ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಓದಿದ ಶಾಲೆಯ ಮುರುಕು ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಹಳೆಯ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ನೆನೆಯುವಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಬ್ಲಾಗುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ‘ಹಾಯ್’ ಹೇಳಿಬಂದೆ. ಈ ಬ್ಗಾಗುಗಳ ಒಡೆಯ/ಒಡತಿಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿಬರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹಾರೈಸಿಬಂದೆ.

ನೆನಪಿನಲ್ಲೊಂದು ಚಿತ್ರ

‘ಪುಟ್ಟಣ್ಣಾ, ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀಯಾ? ಅಕ್ಕನ ಜೊತೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ…. ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ ನೋಡು. ಆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈಗ ಬಂದುಬಿಡ್ತೀವಿ. ಬರ್ತಾ ನಿಂಗೆ ಚಾಕಲೇಟ್ ತರ್ತೀವಿ. ಆಯ್ತಾ?’ ತಾಯಿ ನುಡಿದಾಗ ಗುಂಗುರುಗೂದಲ ಪುಟ್ಟನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ಕನೆ ಹರವಿಕೊಂಡ ಆಸೆಯ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು. ತನಗೆ ಸಿಗಲಿದ್ದ ಸಿಹಿತುಣುಕಿನ ಆಸೆಗೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತನಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಅಕ್ಕನ ಜೊತೆ ಹೋಗದೆ, ತಾನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಲು ಒಪ್ಪಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ ಪುಟ್ಟ. ಜೊತೆಗೆ, `ನೀನು ದೊಡ್ಡವನಲ್ವಾ? ಮನೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇರು’ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಹೊರಿಸಿದ್ದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿತ್ತು.

ಮಗನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ತಡ, ಮಲಗಿದ್ದ ಕಾಯಿಲೆ ಅತ್ತೆಗೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿ, ಮಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ತೊಡಿಸಿ, ‘ಬೇಗ ನಡಿ. ಅವನು ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸಿ, ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹಟ ತೆಗೆದರೆ ಕಷ್ಟ.’ ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ಮುಂದೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕಾಂಪೋಂಡಿನ ದೊಡ್ಡ ಗೇಟಿಗೂ ಚಿಲುಕ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಸರಸರ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಪುಟ್ಟನನ್ನು ಜೊತೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಾರದೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾದ ಮಗುವನ್ನು ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಿನಸಿ ತುಂಬಿದ್ದ ಭಾರದ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆಂದು ಈ ಉಪಾಯ.

ತುಸುದೂರ ಹೋಗಿ ತಿರುಗಿನೋಡಿದ ಮಗಳು ‘ಅಮ್ಮಾ, ತಮ್ಮಣ್ಣನ್ನ ನೋಡು. ಹೇಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಪಾಪ… ಅವನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡುಬರಬೇಕಿತ್ತು’ ಎಂದಳು. ಅಮ್ಮ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಗಮನವೆಲ್ಲ ಒಂಟಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಅತ್ತೆ, ಗೇಟಿಗಾತು ನಿಂತು, ಆರ್ತನಂತೆ ತಮ್ಮ ಹಾದಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಮಗನನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕ. ಅದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಅಗತ್ಯ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಖರೀದಿಯಾಗಬೇಕು. ಅದಿಲ್ಲದೆ ರಾತ್ರಿ ಅಡುಗೆಯಾಗದು. ಒಂದೇ ಉಸುರಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಂಡು, ಮಗನಿಗೆಂದು ಮಾತುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಚಾಕಲೇಟನ್ನೂ ಕೊಂಡು ಇತ್ತ ತಿರುಗಿದರೆ, ದೂರದಿಂದ ಮಸುಕು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಿರ ಚಿತ್ರ.

ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಗೇಟಿಗಾನಿಸಿ… ಅದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ… ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನದ ಭಯದ ಜೊತೆಗೆ ಬರಲಿರುವ ಅಮ್ಮ, ಅಕ್ಕನ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಅವರು ತರಲಿರುವ ಸಿಹಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಮುಗ್ಧ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಎಂದಿನದನ್ನೋ ಇಂದು ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇಕೋ ನೀರು.

ಅವಳು ಬಂದಿದ್ದಳು…

ಕೈತೋಟದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳ ಪಾತಿಯಲ್ಲಿ ಉದುರಿಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಿಂದೇನೋ ಸದ್ದಾದಂತಾಗಿ ತಿರುಗಿದೆ. ಅವಳು ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ನಿದ್ರೆ ಬಾಕಿ ಇದ್ದಷ್ಟು ಆಯಾಸ. ಮುಖಭಾವ ಎಂದಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ನಾನರಿಯದ ಸಂಕಟ ಅಲ್ಲಿದ್ದಂತಿತ್ತು. ‘ಅಂತೂ ಬಂದೆಯಾ? ಆ ದಿನ ಅದೇನೋ ಅವಸರವಿದ್ದಂತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎದ್ದು ಹೋದವಳು. ಈಗ ತಲೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ?’ ಎಂದೆ, ದೂರಿನ ದನಿಯಲ್ಲಿ. ಅವಳು ಅಸಹಾಯಕಳಂತೆ ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದಳು. ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಎಷ್ಟು ಹಂಬಲಿಸಿದೆ ಗೊತ್ತಾ? ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು?’ ಎಂದೆ ಮಾತನ್ನು ಹರಿತವಾಗಿಸುತ್ತ. ಅವಳು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪ ಅನಿಸಿತು. ‘ಹೋಗಲಿಬಿಡು, ನಿನಗೆ ಬರಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಅವರು ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲ?’ ಎಂದೆ. ಹೌದೆನ್ನುವಂತೆ ಕತ್ತು ಹಾಕಿದಳು. ‘ಮತ್ತೆ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹೇಗಿದೆ? ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ತಾನೇ?’ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ‘ಅದೇನು? ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಂದಿದ್ದು?’ ಎಂದೆ. ಅವಳು ‘ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಲು ಬಂದೆ.’ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕೈತೋರಿ ನಕ್ಕಳು. ನಕ್ಕಾಗ ಅವಳ ಸುಂದರ ಹಲ್ಲುಗಳು ಹೊಳೆದವು.

ನಾನು ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ. ಅವಳು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಹಾಸುಗಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು. ‘ಮತ್ತೆ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕಾದವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತಾ?’ ಎಂದೆ. ಅವಳು ಹೂಗುಟ್ಟಿದಳು. ಕಣ್ಣು ಯಾಕೋ ಹೊಳೆದಂತಾಯಿತು. ‘ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳಾ?’ ಎಂದು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲ, ಅಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ಸಣ್ಣ ತೃಪ್ತಿ ಮಾತ್ರ. ‘ಈ ಸಲವಾದರೂ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದು ಹೋಗಬಹುದಲ್ಲವೇ? ನೀನಿಲ್ಲದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿನಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಆಡಬೇಕಾದ ಮಾತು ನೂರಿದೆ. ನೀನೀಗ ಹೋದರೆ ಅವೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ… ಇರುತ್ತೀಯಾ ತಾನೇ?’ ಎಂದೆ ನನ್ನನ್ನೇ ನಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. ಅವಳಿಂದ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ‘ಅರೆ… ಇದುವರೆಗೂ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಾನೇ. ಅವಳೇಕೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ?’ ಎನ್ನಿಸಿ ಸರಕ್ಕನೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಅವಳು ನನಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಎದ್ದು ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಓಡತೊಡಗಿದೆ.