ಮಾತು ಬಲ್ಲ ಜನ

ಅವರಿರುತ್ತಾರೆ, ಇರಲೇಬೇಕು
ಮಾತು ಬಲ್ಲ ಜನ
ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೇರಿದರೆ ವೇದಿಕೆಗೇ
ಅಲಂಕಾರ, ಕಳಸಪ್ರಾಯ!
ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿದಂತಹ
ಆರೋಗ್ಯದ ಕೆಂಪು ಚಿಮ್ಮುವ
ಚೆಲುವಾದ ಮುಖದಲ್ಲಿ
ಕಿರುನಗೆಯದೇ ಕಾರುಬಾರು
ನುಡಿದರೆ ಯಾರೂ ಮೆಚ್ಚಿ
ತಲೆದೂಗಲೇಬೇಕು
‘ಹೌದಪ್ಪಾ ಹೌದು!’

ಏನು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಚಂದ.
ನುಡಿವುದೆಲ್ಲ ಬಲು ಸೊಗಸು
ಬೆಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ತೆಗೆದಂತೆ
ನಯವಾಗಿ, ನುಣುಪಾಗಿ
ಜಾಗರೂಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅಳೆದು ತೂಗಿ
ಚಚ್ಚೌಕದ ಮಾತೇ ನೀಟು
ಎಳೆದಂತೆ ನೇರ ಗೀಟು
ಸವಿದಷ್ಟು ಸವಿಕೊಡುವ
ಸವಿ ಮಾತಿನ ಬುತ್ತಿ
ರಾಮಾಯ ಸ್ವಸ್ತಿ;
ರಾವಣನಿಗೂ!

ಅಬ್ಬಾ ಆ ಜಾಣತನವೇ!
ಯಾವ ಹೂಮನವೂ ಬಾಡದು
ಯಾರನ್ನೂ ನೋಯಿಸದು
ಅಪ್ರಿಯ ಸತ್ಯ ಎತ್ತಾಡಬೇಕೇಕೆ?
ಎಲ್ಲವೂ ಸಭ್ಯ, ಸುಂದರ
ಕಾಣುವ ಕಣ್ಣಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ.

ಯಾರಿಗೂ ಹೊರೆಯಾಗದ
ಕೊರೆಯಾಗದ, ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗದ
ನಿಷ್ಟುರ ಕ್ರೌರ್ಯವೆನಿಸದ
ಸರಸಭಾರತಿ ವಿಲಾಸ!
ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆಡೆಯೆಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ
ಸುತ್ತ ನಿರ್ಮಲ ಮಂದಹಾಸ!

ಮಾತಿನ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ
ಇಷ್ಟೊಂದು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ
ಪೋಣಿಸಿಡುವುದ ಇವರೆಲ್ಲ
ಅದೆಲ್ಲಿ ಕಲಿತರೋಪ್ಪ!
ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

3 thoughts on “ಮಾತು ಬಲ್ಲ ಜನ”

  1. sunaath says:

    ಸೊಗಸಾದ ಕವನ.

  2. sritri says:

    ಕಾಕಾ, ವಂದನೆಗಳು.

  3. ಸೊಗಸಾದ ಕವನ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Related Posts

ರಕ್ತ ಕಣ್ಣೀರುರಕ್ತ ಕಣ್ಣೀರು

ಚಿತ್ರಕವನ ಬ್ಲಾಗ್‍ನಿಂದ ಬಡವನಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ ನಾನು ; ಒಂದು ಕಾಲದ ಶ್ರೀಮಂತ ಹತ್ತೂರ ಯಜಮಾನ, ಹೆಸರು ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತ ಧನ-ಕನಕ, ಸುಖ-ಶಾಂತಿ ತುಂಬಿತ್ತು ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿರಿದೇವಿ ಇದ್ದಳು ಕಾಲ್ಮುರಿದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದೆ ರಾಜಕುಮಾರನಂತೆ, ಬದುಕೋ ಸುಖದ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆ ಕೈಹಿಡಿದು ಬಂದಳು ಸುಗುಣೆ, ಸುಕುಮಾರಿ

ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಾ!ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಾ!

ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಧೀರ ಸನ್ಯಾಸಿ ವಿಶ್ವ ಭೂಪಟದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಭಾರತವ ಹೆಸರುವಾಸಿ ಪರಮಹಂಸರ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯು ಕಟೆದು ನಿಲಿಸಿದ ಮೂರುತಿ ನರೇಂದ್ರನೆಂಬ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ ವಿವೇಕಾನಂದನೆನಿಸಿದ ಕೀರುತಿ ಮಲಗಿ ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಜನರನು ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಛಲದಲಿ ಸಿಂಹದಂತೆಯೇ ಗರ್ಜಿಸಿದ್ದನು ‘ಏಳಿ!

ಅಮ್ಮಅಮ್ಮ

ಅವಳು- ದುಡಿದುಡಿದು ಸತ್ತವಳು, ದುಡಿದು ಬೇಸತ್ತವಳು, ಬದುಕ ಹೆಗ್ಗಾಲಿಯ ಕೆಳಗೆ ನುಚ್ಚು ನೂರಾದವಳು ಅವಳಿಲ್ಲ ಈಗ- ಹೀಗನ್ನುವುದು ದಾಷ್ಟೀಕ ಇದ್ದೇ ಇದ್ದಾಳೆ ಮನದಾಳದೊಳಗೆ- ನಾನೊಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುವಾಗ ಮೈದಡವಿ ಸಂತೈಸುತ್ತಾಳೆ, ನನ್ನ ಸುಖ, ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆ ತಾನೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ ನಲಿಯುತ್ತಾಳೆ, ತೀರದ ಕೊರಗಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಾಳೆ,